ΧΑΙΡΕ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ Η ΛΥΤΡΩΣΗ, Ποίηση Νότα Κυμοθόη 1999

"ΧΑΙΡΕ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ Η ΛΥΤΡΩΣΗ" *
© Νότα Κυμοθόη
Ποίηση 
Νότα Κυμοθόη 1999

(αφιέρωμα στην Παρθένο Μαρία)

http://kymothoenota.blogspot.com/

"...Το Ευαγγέλιο,

κρίνος λευκός του Αιγαίου εξ' ουρανού!

Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, στην Παρθένο κόρη

εκόμισε!

Τον συναϊδιο Λόγο του Προανάρχου Πατρός

κι ανεβόησε: Χαίρε!

Χαίρε ανύμφευτε Μήτερ και Απειρόγαμε!

Χαίρε των δακρύων της ζωής η λύτρωση!

προαιώνια Θεά Μητέρα, χαίρε!

Γνώση υπερβαίνουσα τους σοφούς. Χαίρε!

Λαμπρόν της χάριτος γνώρισμα

Δια της γαστρός σου ενεδύθημεν αθανασία

Χαίρε πασών γενεών ευφροσύνη.

Εύοσμο μήλο και αγνείας θησαύρισμα

Πηγή ακένωτος του ζώντος ύδατος

Κατοικητήριο φωτός. Χαίρε κτίσις άφθορη

Αιώνιο Δένδρο που τρέφονται μυημένοι.

Προαιώνια Μητέρα Παναγία Χαίρε!

Ο Καθήμενος εν δόξη φωτός κρατώντας

την ιερή του πένα

στον Αρχάγγελο βοηθό του την έδωσε.

Νομοθέτησε, είπε κι εβόησαν τα σύμπαντα

ΤΗΝ ΑΠΕΙΡΟΓΑΜΟΝ ΜΗΤΕΡΑ

ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΟΧΥΡΩΜΑ

και πήρε θεία πορφύρα ο Αρχάγγελος

κι έγραψε

τη θεϊκή αιωνία εντολή:

ΕΡΩΣΘΕ ΕΝ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΔΕΝΔΡΟΥ

ΟΥ ΕΧΕΙ ΑΙΩΝΙΟΝ ΖΩΗΝ

ΣΤΟΝ ΕΜΨΥΧΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΝ

ΚΑΙ ΒΟΗΣΑΤΕ: ΕΡΩ

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΣΩΜΑΤΑ Τ' ΑΔΙΑΤΙΜΗΤΑ

Ο ΑΝΔΡΑΣ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ

ΕΡΑΣΜΙΑ ΑΣ ΚΡΑΤΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΘΛΙΒΕΡΟ ΚΟΣΜΟ

ΜΕ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΥΠΕΡΕΧΕΙ

ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΟΜΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Αλληλούια, Αλληλούια ο γλυκασμός που ζωοποιεί

και με ευωδία μυσταγωγικά ευωχεί.

Εις μνήμην αιωνία των Ενδόξων Ελλήνων

που θεμελίωσαν την ανθρωπότητα

και σηκώνουν στον ώμο τους όλη τη σκουριά

ως κι αυτή τη μεγάλη οργή

όσων δεν αντέχουν την ιερή ερημιά των αγαλμάτων!

Αιέν και νυν ερώ και αιέν

το σύμπαν πληρούμενο ανακράζει:

Ερώ!"

*στίχος από το βιβλίο μου Ερώ, απ΄όπου και η εδώ ποίηση, δημοσιευμένη στη σελ. 79-81

© Νότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Nότα Κυμοθόη

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, από τη Νότα Κυμοθόη 2008

                                                                          1.
 
                                                               2.
                                                                         3.
                                                                                    4.                     

Ευχαριστώ!..*
από τη

Νότα Κυμοθόη 2008

Το "Ευχαριστώ", είναι μια λέξη τόσα δα μικρή...

Τι να χωρέσει;..

Την όμορφη και πλουμιστή ροδιά της αυλής μου;

Έγερνε ως το έδαφος με τα ζουμερά της ρόδια.

Ακουμπούσαν τα λεπτά κλαδάκια της στο χώμα!

Μαζί, την είχαμε φυτέψει με τον πατέρα μου!..

Τον ευχαριστώ γι' αυτό...μόνο για το ότι με έμαθε

να αγαπώ τα δέντρα! Είχε κι έχει μια μεγάλη αγάπη!

Είναι όλος αγάπη! Φωτίζει από μέσα του ο πατέρας μου!

Τις όμορφες δαμασκηνιές μας πάντα θυμάμαι!..

Σταματούσαν οι περαστικοί κι έκοβαν δαμάσκηνα!

Τι όμορφο το χρώμα τους και πόσο χαιρόμουν τη γεύση τους!

Ευχαριστώ τον πατέρα μου που είχε φυτέψει τις δαμασκηνιές μας!

Τον ευχαριστώ, γιατί με έμαθε να σέβομαι και ν' αγαπώ τα δέντρα!

Τον ευχαριστώ για το ότι με έμαθε να γεύομαι και να φυλάω τα κουκούτσια...

Ναι, τα κουκούτσια που φύτευα, φύτρωναν την άνοιξη κι είχα μεγάλη χαρά γι' αυτό!

Ο πατέρας μου είχε μια μεγάλη αγάπη για τη ζωή! Γι' αυτόν ζωή ήταν η φύση.

Φύση για τον πατέρα μου ήταν η γη του! Την αγαπούσε τη γη του! Τη φρόντιζε!

Τον ευχαριστώ που με έμαθε να αγαπώ τη γη!..

Οι κυδωνιές με τους χρυσοκίτρινους καρπούς

έγερναν κι αυτές ως το έδαφος!

Περίμεναν καρτερικά το χέρι του ανθρώπου

για να ελαφρώσει τα κλαδιά τους!

Να πάρει τους καρπούς!

Τι ωραία ροδοκόκκινα γλυκά που έφτιαχνε η μάνα μου! Και κυδωνόπαστο!...

Είχε να περηφανεύεται γι' αυτό!..

Ευχαριστώ τη μάνα μου για τις ωραίες συνταγές της!

Το γλυκό κυδώνι της μαμάς μου είναι μοναδικό!

Μα περισσότερο ευχαριστώ τον πατέρα μου

που μ' έμαθε να αγαπώ τα δέντρα!

Μου έμαθε να τα φροντίζω!..

Ευλογημένα δέντρα οι ελιές μας! Από γενιά σε γενιά...

Κρατάνε τόσα μυστικά που σαν ζυγώσεις κοντά...

σου τα λένε εμπιστευτικά...Ναι, οι ελιές οι δικές μας... μιλάνε!

Και τι δεν μου έχουν πει...Τόσα και τόσα που δεν χωράνε σε λίγες λέξεις...

Ευχαριστώ τους προγόνους μου που φύτεψαν τις ελιές μας!

Ας είναι ευλογημένο το χώμα που τους σκέπασε...

Ευχαριστώ τους γονείς μου που διατήρησαν με τόσο κόπο τις ελιές μας!

Ευχαριστώ για την αγάπη που μου έδωσαν...ναι, για όλη την αγάπη

και για τις τηγανίτες που έφτιαχναν με το φρέσκο λάδι μας!

Μα πλιότερο...τους ευχαριστώ για την αγάπη στα δέντρα!

Είχαν μια σχέση ζωής μαζί τους!

Μια σχέση, που την πέρασαν και σε μένα!

Τα άλογα!..Ευχαριστώ τον πατέρα μου που με έμαθε να αγαπώ τα άλογα!

Τι όμορφα ζώα! Τι ευγενικά και πόσο καταλαβαίνουν...Έχουν συναίσθημα!

Ευχαριστώ τον πατέρα μου που αγαπούσε τα άλογα και με έμαθε να τα φροντίζω!

Ευχαριστώ...που από μικρό παιδί...με δέχτηκαν στη ράχη τους!..

Από εκεί ψηλά... καλπάζοντας μέσα στη φύση της Λοκρίδας,

ένιωσα πρώτη φορά την αίσθηση της ελευθερίας!

Η κίνηση, η ταχύτητα...έγιναν η μεγάλη μου αναζήτηση!

Ευχαριστώ τα ευλογημένα άλογα, που με δίδαξαν μια πρωτόγνωρη γνώση!

Ευλογημένη γη των Λοκρών, ευχαριστώ για τη δόνηση!

Η αλήθεια είναι αγάπη. Η αγάπη είναι αλήθεια!

Πορεύομαι μόνο στην αγάπη και στο φως!

Ευχαριστώ για όλα!

* Αφιερώνεται ιδιαίτερα στους γονείς μου.

Ο καθένας βλέπει τον κόσμο... με τα δικά του μάτια...

© Nότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές

Νότα Κυμοθόη "ΔΙΨΑ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ" Ποίηση 1987

© Νότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές

"ΔΙΨΑ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ" *

Νότα Κυμοθόη**
Ποίηση 1987

(Είναι Ιούλιος του 1987. Η ζέστη στην Αθήνα ξεπερνά τους 45οC.

Ο καύσωνας οδηγεί πολλούς στα νοσοκομεία. Τα δάση καίγονται

και η Ελλάδα ερημώνει) ***

Κι αν βρέχει τώρα ο ουρανός

οι στέρνες είναι άδειες!

Το νερό μολυσμένο στις πηγές

κι όλο νεκρά πουλιά στο χώμα

γυρεύοντας σεντόνια για ταφή

στο βιασμό της γης μας.

Μονάχα ερημιά στ' αδειανά βουνά μας

και πλήθος σταυρωμένοι στη χαραματιά

τη δροσιά γυρεύοντας της πηγής.

Αντίδικη στο χρόνο η μοίρα της Ζωής

και στα ουράνια της γης αλλαγμένες οι χαρές.

Ο ήχος της καμπάνας στο έλεος της συμφοράς

μαρτυρά στους Έλληνες το γδικιωμό

από το θάνατο του Ποιητή στ' αποκαϊδια

και στην πέτρα που μας κυκλώνει από παντού.

Η στάχτη στα θεμέλια δεν στέριωσε τα σπίτια

που μοίρασαν αυθαίρετα οι καταπατητές.

Εκείνοι που γυρέψανε βροχή στη συγνεφιά

ζητάνε να ερμηνέψουνε τα βάσανα του ήλιου

και το κακό που έστρεξε στο διψασμένο κάμπο

καθώς γίναν ανάμνηση του ποταμού οι φλέβες.

Μας πληγώνει η σιωπή στις συνειδήσεις των ανθρώπων

και η έλλειψη ευθύνης την ερημιά μας ζώνει

καθώς καραδοκούν κοράκια στα σπλάγχνα εξουσίας

υψώνεται στα ξερολίθια βαρύς ο στεναγμός μας...

Κι αν βρέχει τώρα ο ουρανός οι στέρνες είναι άδειες!

*

ΒΙΒΛΙΟ:  ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ,ΔΙΨΑ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ, εκδόσεις Διογένης

Ακούστηκε από το ραδιόφωνο του Calgary, όταν επέστρεψα στον Καναδά, την ίδια εποχή και τυπώθηκε στο βιβλίο μου "Δίψα και Σιωπή",  εκδ. Διογένης το 1992

**Ποιήτρια, Συγγραφέας, Ζωγράφος 

© Nότα Κυμοθόη

© Nότα Κυμοθόη


Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές 

Νότα Κυμοθόη"ΛΕΗΛΑΣΙΑ" Ποίηση

"ΛΕΗΛΑΣΙΑ", 1977*

Νότα Κυμοθόη**

Μονοπάτι αδιάβατο ο καθένας από εμάς!

Στις σκιές που ρίχνει ο θάνατος

ξυπνούν τα λόγια του προφήτη

κι απλός ο πλούτος διακονεύει.

Στην απολίθωση κατοικεί της γης η ηλικία

κι η γνώση παγερή τρομάζει μιαν αλήθεια

ζυμωμένη από παλιά με φως και σκοτάδι

και η αγρύπνια στο προσκεφάλι του βρέφους

παραμένει καθήκον άγραφο της μάνας.

Φυλακισμένες διδαχές των ηρώων η αθωότητα

και της Πυθίας ο χρησμός υποβολή πορείας.

Στα μνημεία στέκουν οι μαρτυρίες των προγόνων

και οι θύμησες στις σκόρπιες πέτρες χορταριάζουν

καθώς η κάθε νέα ημέρα

λεηλατεί τη δόξα των προγόνων.

*copyright:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη

 "Λεηλασία" 1977, Νότα Κυμοθόη,

Βιβλίο "Δίψα και Σιωπή", έκδοση Διογένης 1992

**Νότα Κυμοθόη, Ζωγράφος- Συγγραφέας

© Nότα Κυμοθόη

© Nότα Κυμοθόη
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές 

Νότα Κυμοθόη "ΑΓΩΝΙΑ" Ποίηση 1974

© Νότα Κυμοθόη

Οι Λοκροί λοιπόν κι ο κόσμος...Εσύ κι εγώ... ως Λοκρίς να ταξιδεύω ως είπες, Ελλάδα μάνα μου, σπίτι και φως μου, ας είσαι εκεί στα σύνορα μικρούλα...εγώ γνωρίζω πως είσαι απέραντη...

Για την Ελλάδα που αγαπήσαμε και αγαπάμε Νότα Κυμοθόη

"Αγωνία"*

Νότα Κυμοθόη**
Ποίηση 1974


Πόσο τα κύματα βροντούν

κι ο θόρυβος πληθαίνει

τ' αφρόνερα στους βράχους.

Αγωνίες φέρνει ο χρόνος

κι ο ουρανός μαυρίλα σημαδεύει

στο βάθος του αιώνα.

Στων αρχόντων τα σαλόνια

αλλάζουν δρόμο οι καιροί

και σιωπηρά περνούν οι ώρες.

Αχ, να φωτίσει τ' αδερφού μου ο νους

τον άνθρωπο ψηλά για ν' απιθώσει

μήπως και κάτι περισώσει...

Εδώ που έφτασ' η ζωή.

*copyright:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη

1974,  Νότα Κυμοθόη

Βιβλίο: Νότα Κυμοθόη"Δίψα και Σιωπή" εκδ. Διογένης 1992
Ζωγραφική εξωφύλλου: Νότα Κυμοθόη

© Nότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές

Νότα Κυμοθόη "ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ" Ποίηση

© Νότα Κυμοθόη

"Δύσκολος δρόμος" *

Νότα Κυμοθόη
Ποίηση 1973


Από την Ελλάδα που αγαπήσαμε και αγαπάμε
με το χέρι στην καρδιά...




Δεν έχει πλατάνια αυτός ο τόπος
γιατί βρέθηκαν κάποιοι
και τα ξερίζωσαν
Δεν έχει αγρίμια και πουλιά
αυτός ο τόπος
γιατί βρέθηκαν κάποιοι
και τα κυνήγησαν
Δεν έχει ποτάμια και λίμνες
αυτός ο τόπος
γιατί βρέθηκαν κάποιοι
...και τα μόλυναν!
Έχει μονάχα μια μεγάλη ανηφοριά
τον αγώνα
οπού καθημερνά κερδίζεις πολεμώντας
δίχως άλλη εκλογή για επιβίωση.


*copyright:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη© Νότα Κυμοθόη

Σημειώσεις:
Ποίηση: 1973, 
Βιβλίο:Νότα Κυμοθόη "Δίψα και Σιωπή", εκδ. Διογένης 1992© Νότα Κυμοθόη

** Ο δρόμος και των σημερινών παιδιών των Ελλήνων, παραμένει δύσκολος. Η Ελλάδα, σαν την Αγαύη εξοντώνει τα παιδιά της, λες και θέλει να τα εξαφανίσει...Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους μαθητές και φοιτητές στην Ελλάδα, που είναι πράγματι ΗΡΩΕΣ να σπουδάζουν με τέτοιες εξοντωτικές συνθήκες!

© Nότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές

ΠΡΩΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ, Ποίηση Νότα Κυμοθόη

                                                                       1.© Νότα Κυμοθόη

" Πρώτη Πατρίδα" *
Ποίηση
Νότα Κυμοθόη

Στους ξενιτεμένους

Απόβραδο αφήσαμε την αγκαλιά του ήλιου

κρατώντας στην καρδιά τ' όνειρο της χαράς

πηγαίναμε προς τη πόρτα του χιονιού

στο North γυρεύοντας τη μοίρα μας εμείς...

Υψώσαμε παληκαρίσια τα κορμιά στην ερημιά

μεταμορφώνοντας τα νιάτα μας σε κάστρα

τους πόθους μας επαίξαμε στου κέρδους το αμόνι

και λάβωσαν τον ουρανό που είχε η καρδιά μας...

Η στέρηση της πατρίδας δοκιμάστηκε στα χρόνια

και δεν ξεθώριασε το χρώμα της στης ξενητιάς τα πλούτη

ούτε τη νίκησε η λαβωματιά της δόλιας πλάνης

που την ψυχή παλεύει ολημερίς και θέλει να κερδίσει...

Ποιός είν' αυτός που αρνήθηκε τις ρίζες της φυλής του

και δεν εγύρεψε ποτέ τους τάφους των προγόνων;

Τι κι αν ο χρόνος στάθηκε εμπόδιο μεγάλο;

Ούτε αυτός ο θάνατος ν' αντισταθεί μπορεί

στην τέφρα του κορμιού και στ' άδειο κόκκαλο

πίσω να επιστρέψει...

Δύσκολα διαβαίνει κάθε ημέρα

για όσους γνωρίσανε απ΄ανάγκη δυο πατρίδες

κι ευτυχισμένοι όσοι μπορέσανε ξενητεμένοι

ακέρια να κρατήσουνε την πρώτη.

* copyright:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη

http://kymothoenota.blogspot.com/

Canada 1984

Από το βιβλίο μου " Δίψα και Σιωπή"

© Nότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές

ΑΤΡΑΠΟΣ, Νότα Κυμοθόη Ποίηση 1976

" Α τ ρ α π ό ς" *© Νότα Κυμοθόη
Νότα Κυμοθόη
Ποίηση 1976

Διέσχισα ανυπότακτη τους άγριους χειμώνες
κυνηγημένη από τους Λέλεγες
και τον τρόμο των Ωτίδων...
Πορεύτηκα ωστόσο άτρυτη στους αιώνες
τις οδύνες διασχίζουσα
γοργά όπως το κύμα
για να μαζεύω το αλμυρό σας δάκρυ
στου Ποσειδώνα τις αυλές
και να το κάνω μαργαριτάρι
να λάμπει στ' άγρια πέλαγα.

Στον ατέρμονο δρόμο ζωντανός ο πόθος
μιας διδαχής ανέπαφης στου χρόνου τη ράχη
κι όνειρο παντοτινό του καθενός: Ελευθερία
κι ο άνθρωπος, Άνθρωπος στην ατραπό γι' αγάπη.
*1976 Ελάτεια.
(Ποίησή μου δημοσιευμένη στο βιβλίο μου "Δίψα και Σιωπή" 1992, εκδόσεις Διογένης)
© Nota Kimothoi

© Nότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές

ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ, Ποίηση Νότα Κυμοθόη

"Γ υ ρ ε ύ ο ν τ α ς"© Νότα Κυμοθόη
Ποίηση*

Νότα Κυμοθόη



Πριν γνωρίσω την αλήθεια

με μύθους είχα πλάσει τον κόσμο

κι όταν μ' αγγίξανε

του πλήθους οι αναστεναγμοί

την καρδιά μου ακούμπησα στον Άνθρωπο.


Παράξενα γλιστρούσαν οι μορφές

Τραγούδια, μοιρολόγια, τρόπαια και θυσιαστήρια

ναοί κι αγάλματα, γραφές και εικόνες

θεοί και ημίθεοι

παραμύθια και μνήμες...

Κι εγώ ντύθηκα αναχωρητής

κρατώντας ένα κλαδί ελιάς στο χέρι

γυρεύοντας τα διωγμένα περιστέρια

για τον περιστερώνα της ειρήνης.



*Αθήνα 1973, Από το βιλίο μου "Δίψα και Σιωπή"

© Νότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές