Νότα Κυμοθόη "Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ" Δοκίμιο

 

Νότα Κυμοθόη*

"Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ"

Δοκίμιο

Πως να καταγράψει και να περιγράψει ο κάθε Έλληνας σκεπτόμενος τα πριν, τα νυν και τα ερχόμενα, στον τόπο τον ελληνικό; 

Παρατηρώντας με προσοχή μεγίστη, τη γραμμή στον ορίζοντα, αυτήν που καλοκαιριάτικα διαχωρίζει τον Ουρανό από τη Γη, μένω έκθαμβη, καθώς όλο αυτό το άφθονο ΜΠΛΕ στην Ελλάδα, όταν βρίσκεσαι μεσοπέλαγα, ενώνεται αρμονικά. Δεν υπάρχει διαχωριστή γραμμή και Ουρανός μαζί και θάλασσα γίνονται ΕΝΑ! Μια καθαρή ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ από αρχαιοτάτων χρόνων έως σήμερα! Πως χρωματίζεται όλη αυτή η ομορφιά; Από που βρίσκει αυτό το χρώμα; 

Προβληματίζομαι και η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΟΣ φέρνει στο νου μου τον ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΟΓΟ. Αυτό δηλαδή που είναι ΕΛΛΑΔΑ, αυτό που είναι ΓΝΗΣΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ, αυτό που είναι ΑΙΓΑΙΟ κι αυτό που είναι ΠΕΛΑΓΟΣ και ονομασίες άστρων κι ονομασίες τόπων και χώρων και... Αναρωτιέμαι...

Κι αναρωτιέμαι ναι, καθώς συναπαντώ όσους άγουν την καταγωγή από την Ελλάδα και ζουν σε άλλες χώρες, αλλά κι όσους κατοικούν στην Ελλάδα σήμερα. Ναι αναρωτιέμαι κι έρχεται στα χείλη μου η εξής ερώτηση:

"ΤΙ ΚΑΛΟ ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΕΣΥ, ναι ΕΣΥ, ο κάθε ΕΣΥ που κατοικείς σήμερα σε τόπο και χώρο ΕΛΛΗΝΙΚΟ, για την ΕΛΛΑΔΑ;"

(συνεχίζεται)

Νότα Κυμοθόη Εικαστικός και Λογοτέχνις

*Η Νότα Κυμοθόη είναι Εικαστικός και Λογοτέχνις: Ποίησης, Μυθιστορημάτων-αληθινών ιστοριών, Δοκιμίων, Διηγήματος, Ιστορικής Έρευνας και Παιδικών εκπαιδευτικών βιβλίων.

(εικόνα: Δημιουργία της Νότας Κυμοθόη)

Νότα Κυμοθόη "Αρχαίες ελληνικές λέξεις και παρανόηση του άσχετου Νόλαν" Δοκίμιο

Νότα Κυμοθόη*

"Αρχαίες ελληνικές λέξεις και παρανόηση των άσχετων και του Νόλαν" 

Δοκίμιο

Η αρχαία ελληνική πόλη ή Πολιτεία, όπως ονομαζόταν, δεν ήταν ένα συνονθύλευμα ατόμων, αλλά ήταν ΕΝΑ ΖΩΝΤΑΝΟ συνολικό και ΣΥΛΛΟΓΙΚΌ ΠΡΟΣΩΠΟ. Στην αρχαία ελληνική ΠΟΛΙΤΕΙΑ, εάν ένας πολίτης της έσφαλε, υπέφερε  ΟΛΗ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΟΜΑΔΙΚΑ την ΤΙΜΩΡΙΑ των θεών. Εάν ένας πολίτης με κάποια νίκη του σε αγώνες ή σε κάποια μάχη ή με κάποια καλή του πράξη αναδειχνόταν, η χαρά και η τιμή αυτή, ανήκε σε όλους! Η ακράτητη μεγάλη ομαδική τους χαρά, τους παρορμούσε να γκρεμίσουν αυτόβουλα μέρος από τα προστατευτικά τείχη της πολιτείας τους, για να υποδεχτούν αυτόν που ΟΛΟΥΣ τους δόξασε. 

Πηγάζει δε η αυστηρότατη απόφαση για τιμωρία των "ηταιρηκότων"=αυτών που ζούσαν ζωή όμοια με τις εταίρες, δηλαδή συμβιούσαν με κάποιον εύπορο, από το φόβο των αρχαίων Ελλήνων για την καλή φήμη της Πόλης τους ή της Πολιτείας τους, μήπως κάποιος με την συμπεριφορά του την αμαυρώσει. Υπήρχε δηλαδή αυστηρότατη ποινή, για τους ηταιρηκότες, αλλά και για τους "πεπορνευμένους"= αυτών δηλαδή που προσφερόντουσαν για ομοφυλοφιλικές συνουσιακές εξυπηρετήσεις στους άντρες. Υπήρχε κι αυστηρή τιμωρία σε όσους ηλικιωμένους εκμαύλιζαν παιδόπουλα, αλλά και σε συγγενείς, που είχαν παρά φύση συνευρέσεις συνουσιακές με συγγενείς τους. Υπήρχε "ο βασιλεύς Νόμος", που ήταν αυστηρότατος κι αδυσώπητος κι αυτός έλεγε: "Θανατούσθω αυθημερόν"= να θανατώνεται κάθε τέτοιος, ακριβώς την ίδια ημέρα που έβγαινε η απόφαση της θανατικής του καταδίκης. Η τιμωρία έφτανε και σε χρηματική ποινή, αλλά και στέρηση όλων των πολιτικών δικαιωμάτων του δράστη, ώστε να μη μπορεί να έχει κανένα δικαίωμα για να υπηρετήσει με κάποιο αξίωμα την Πόλη του, μήτε να εκφράσει τη γνώμη του δημόσια. Χαρακτηριζόταν δηλαδή "ΑΤΙΜΟΣ"=χωρίς ουδεμία δημόσια τιμή. 

Στα αρχαία ελληνικά κείμενα, σε φιλοσοφικές συζητήσεις, συναντάμε λέξεις όπως "ερώμενος" και "εραστής", που ουδεμία σχέση έχουν με τη σημερινή ερμηνεία αυτών των λέξεων. Στα αρχαία ελληνικά κείμενα "ερώμενος"= αυτός που είναι ικανός να αγαπηθεί για τα σωματικά διακριτικά και για τα πνευματικά του προσόντα και για τα θαυμαστά γνωρίσματά του χαρακτήρος του που καταφέρνει με την καλή κοινωνική του διάθεση και συμπεριφορά να προσελκύει τον θαυμασμό και να κερδίζει την αγάπη σημαντικών ατόμων της Πολιτείας. Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ= ήταν των σπουδαίων της Πολιτείας ένας έφηβος με αυτά τα προσόντα. Αλλά όχι με τη σημερινή ερμηνεία.

Στην αρχαία ελληνική Πολιτεία ή Πόλη, ο "εραστής"= ήταν εκείνος, που με την φλόγα του πόθου για αποτελεσματικότερη συγκρότηση της Πολιτείας ή της Πόλης του, πάσχιζε να πλησιάσει έναν "ερώμενο", για να διδαχθεί τους χαρισματικούς του τρόπους και να συμπορευτεί μαζί του, για να συνεργαστεί, επιφέροντας στην Πολιτεία τους την αναζητούμενη ευδαιμονία κι ευτυχία των Πολιτών. Όμως δεν είχαν μεταξύ τους συνουσιακές σχέσεις. Συνεργάζονταν για να δημιουργηθούν επιτεύγματα και πράξεις, που θα είχαν καλή φήμη! Όπως και η λέξη "παιδεραστής", στην αρχαία ελληνική πολιτεία ουδεμία σχέση έχει με τη σημερινή της ερμηνεία.

Κι επειδή λοιπόν οι περισσότεροι που διαβάζουν αρχαία ελληνικά κείμενα, αλλά δεν γνωρίζουν την σωστή αρχαία ερμηνεία των λέξεων εκείνης της εποχής, παρερμηνεύουν τη σημασία τους και δημιουργούνται παρατράγουδα συσχετίζοντας την ερμηνεία τους με τη σημερινή σημασία. Όμως είναι τελείως άσχετοι και τελείως λάθος. Παράδειγμα η λέξη ΕΡΩΣ και η λέξη ΑΓΑΠΗ δεν έχουν την ίδια σημασία στην ελληνική γλώσσα. Αλλά στην αγγλική γλώσσα ταυτίζονται με τη λέξη "LOVE" κι εδώ είναι η μεγάλη παρανόηση. Διότι ΆΛΛΟ είναι ο ΈΡΩΣ κι άλλο είναι η ΑΓΑΠΗ. 

 Όπως αυτή όλη η παρανόηση της Οδύσσειας του Ομήρου, στην ταινία του άσχετου παντελώς ή μάλλον προπαγανδιστή και υπέρ της "woke agenda"  σκηνοθέτη Νόλαν, που  εφ΄ ενός προσβάλλει την αρχαία ελληνική ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ, με το να χρησιμοποιήσει για το ρόλο της ωραίας Ελένης μια ηθοποιό με τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά και χρώμα δέρματος άσχετο τελείως με εκείνο  της αρχαίας Ελληνίδας ωραίας Ελένης. Αφ΄ ετέρου, ο Νόλαν, για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων φυλετικής ισότητας και δικαιωμάτων αφύπνισης των μαύρων κοινοτήτων των ΗΠΑ, ΔΙΧΩΣ ΟΥΔΕΜΙΑ ΑΔΕΙΑ, παραποίησε σκηνοθετικά το ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ ΤΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙΑ. Συνήθως, ένας καλός σκηνοθέτης, προσπαθεί να σταθεί στο κείμενο που σκηνοθετεί και δίνει ρόλους σε ηθοποιούς που να μοιάζουν με τα πρόσωπα του κειμένου που υποδύονται τους ρόλους τους. Αλλά καταφαίνεται ξεκάθαρα η όλη ΠΡΟΘΕΣΗ του να υπηρετήσει τα συμφέροντα της "woke agenda". Αλλά και με το ρόλο που έχει δώσει για τον Σίνωνα, πάλι είναι τελείως άσχετος ο σκηνοθέτης Νόλαν.  Διότι, ο Οδυσσεύς ως βασιλεύς της Ιθάκης, που είχε μαζί του τον ξάδερφό του Σίνων, δεν θα χαλούσε ουδέποτε την καλή του φήμη, για να έχει πλάι του έναν τρανσέξουαλ συγγενή του, όπως θέλει και τον παρουσιάζει στο ρόλο του σε αυτήν την ταινία που υποδύεται τρανσέξουαλ  ηθοποιός Έλιοτ Πέιτζ.

Δεν είμαι ρατσίστρια. Είμαι ΕΛΛΗΝΙΔΑ και ΣΕΒΟΜΑΙ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ και τον ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ. Ο ΟΜΗΡΟΣ έχει γράψει αυτά τα δυο αριστουργήματα και ΟΥΔΕΙΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΤΑ ΞΕΣΚΙΖΕΙ με την ασχετοσύνη του, διότι ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ. ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΤΑ ΗΘΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, ΤΙΣ ΑΡΧΑΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ ΚΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. Κι όποιος δεν τις γνωρίζει, ας διαβάσει μελετώντας με προσοχή και με πραγματική αρχαία ελληνική γνώση, ας ερευνήσει λεπτομερώς κι ύστερα να τις χρησιμοποιήσει για να κερδοσκοπήσει. 

Ο άσχετος και τυχάρπαστος σκηνοθέτης Νόλαν, ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ την αρχαία Ελληνική Πολιτεία και την ΑΓΡΑΦΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΠΕΡΙ ΚΑΛΗΣ ΦΗΜΗΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ!

*Νότα Κυμοθόη Εικαστικός και Λογοτέχνις

 

Νότα Κυμοθόη "52 ΧΡΟΝΙΑ ΓΥΡΕΥΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" Κύπρος

Νότα Κυμοθόη* "52ΧΡΟΝΙΑ ΓΥΡΕΥΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" Κύπρος

Κανείς λογικός άνθρωπος εδώ και 52 χρόνια ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ! Έχουν περάσει 52 ολόκληρα χρόνια από την παράνομη τουρκική εισβολή του 1974 και από την κατοχή της Βόρειας Κύπρου. Όλος ο Ελληνισμός επαγρυπνά και ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ. Η τουρκική πλευρά μάλλον δεν κατανοεί την εγκληματική της βία, γιατί έτσι έχει εθιστεί και μήτε κατανοεί την παράλογη αδιάφορη τακτική της, για τους αγνοούμενους, από την στρατιωτική εισβολή και τον πόλεμο του 1974 στην ελληνική νήσο Κύπρο. Συνεχώς βάζει εμπόδια για την εύρεσή τους. Τι είναι αυτό που την εμποδίζει και διαιωνίζει το μείζον αυτό ανθρωπιστικό θέμα; Είναι ανθρώπινο δικαίωμα ο συνεχής αγώνας των συγγενών  των αγνοούμενων, να έχουν άσβεστη μνήμη για τους ανθρώπους τους, που ακόμα δεν έχουν βρεθεί. Ο πόνος καίει τα σωθικά τους. Μεταξύ αυτών που αγνοούνται είναι και στρατιωτικοί Ελλαδίτες αξιωματικοί, υπαξιωματικοί αλλά και οπλίτες. Γιατί η Τουρκία αρνείται τόσα χρόνια να ανοίξει επίσημα τα στρατιωτικά της αρχεία; ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ; Γιατί δεν έχουν έως τώρα αξιοποιηθεί κάποιες μαρτυρίες που υπάρχουν;  Η Διεθνής Κοινότητα ΕΧΕΙ ΜΕΓΙΣΤΗ ΕΥΘΥΝΗ και ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΨΕΙ να ανέχεται την απάνθρωπη κι εξευτελιστική αυτή συμπεριφορά της Τουρκίας στις οικογένειες των συγγενών που αναζητούν τους αγνοούμενους αγαπημένους τους με μια ανοιχτή πληγή να τους θλίβει καθημερινά. Στις 20 Ιουλίου 1974 έγινε θηριώδης τουρκική εισβολή στην Κύπρο, πόλεμος σώμα με σώμα, βιασμοί, καταστροφές, διωγμοί από τους τόπους κατοικίας τους κι όχι ειρηνική εισβολή όπως λέει δημόσια ο Ερντογάν δίχως να έχει ίχνος ντροπής για τις ψευδείς δηλώσεις του. Και μετά από όλη αυτήν την στρατιωτική βία και εισβολή με όλα όσα επακολούθησαν στη συνέχεια διχοτόμησαν το ελληνικό νησί της Κύπρου με όλα τα έως τώρα παρατράγουδα.

ΚΑΝΕΙΣ ΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ κι ΟΛΟΣ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΓΥΡΕΥΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ και ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΟΥΣ.

Η ανάρτηση του Έλληνα Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη μαζί με το δυνατό μήνυμά του για ελευθερία και δικαιοσύνη στην Κύπρο:[«Κάθε φορά που το ημερολόγιο δείχνει 20 Ιουλίου, η σκέψη δεν επιστρέφει απλώς στη μαύρη επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Συναντά μια ανοιχτή πληγή στη Μεγαλόνησο και στην καρδιά ολόκληρου του Ελληνισμού. Το διαρκές έγκλημα της παράνομης κατοχής, τον πόνο του ξεριζωμού και το δράμα των αγνοουμένων. Πενήντα δύο χρόνια μετά, τιμούμε τους ήρωες που υπερασπίστηκαν την ελευθερία αρνούμενοι να συμβιβαστούν με τα τετελεσμένα της βίας των όπλων. Η Ελλάδα στέκει αμετακίνητη, στο πλευρό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πιστή στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και των αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών για μια δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη διευθέτηση του Κυπριακού ζητήματος…»]

Όποιος δεν έχει ζήσει στην Κύπρο και δεν έχει γνωρίσει από κοντά όλη αυτήν την κατάσταση, μελετώντας κι ερευνώντας την αλήθεια, δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει την μεγίστη καταστροφή που έγινε στην Κύπρο το 1974. Η συνεχής όμως απειλή της γειτονικής χώρας και της πολιτικής της, ας μας ενεργοποιήσει αυτήν την ιστορική μνήμη της 20ης Ιουλίου 1974 και ας είμαστε άγρυπνοι. Καραδοκεί δυστυχώς σε πολιτικές αδυναμίες μας για να κάνει πάλι τα ίδια. Ας είμαστε ενωμένοι εσωτερικά και εξωτερικά να έχουμε ισχύ! Αρκετά έχουν συμβεί και αρκετά υπομένουμε συνεχώς με τις παράνομες μεταναστεύσεις σε όσους κάθε ημέρα σπρώχνει με τα φουσκωτά σκάφη από τα παράλιά της στα ελληνικά νησιά μας.

* Η Νότα Κυμοθόη Εικαστικός και Λογοτέχνις

Νότα Κυμοθόη "Το Λ των λέξεων και του Λόγου" Δοκίμια

 

Νότα Κυμοθόη "Το Λ των λέξεων και του Λόγου" Δοκίμια

...Κι ενώ η καθημερινή ζωή των ανθρώπων αποτελεί τον σημαντικότερο παράγοντα που επηρεάζει την όλη παγκόσμια κατάσταση, οι άνθρωποι δεν έχουν ακόμα κατανοήσει πως είναι πολύ εύκολο να αλλάξουν τα πάντα, αν αλλάξουν τον τρόπο σκέψης τους. Διότι στην πραγματικότητα οι κυβερνήσεις και οι εκπρόσωποί τους είμαστε εμείς οι ίδιοι και ο δικός μας τρόπος είναι αυτός, οπού τους δίνει τη δύναμη να υπάρχουν ή να μην υπάρχουν. "Όμως ο άνθρωπος πήγε και κλείστηκε από μόνος του και περιορίστηκε σε τέτοιο σημείο, που να μη βλέπει παρά μόνον όσο του επιτρέπουν οι χαραμάδες της φυλακής του", γράφει ο Ο. Ελύτης στο βιβλίο του "Εν λευκώ" και συνεχίζει: "Η ακριβολογία στη σκέψη δε συμπίπτει πάντοτε με την ακριβολογία στα αισθήματα, πόσο μάλλον στα οράματα ή στους διασκελισμούς που απαιτούνται για να κινηθείς σ΄ ένα επίπεδο υπεράνω πολύ της χρηστικής πραγματικότητας". Το πως θα βγει ο άνθρωπος από τη φυλακή του ελέγχου στον οποίο ο ίδιος τοποθέτησε τον εαυτό του, εξαρτάται πως τοποθετεί τα χέρια στο τιμόνι του εαυτού του. Θα το αφήσει στα χέρια άλλων ή θα το κρατήσει γερά και θα πει: "Προσοχή, εδώ χρειάζεται θάρρος κι ο καιρός απαιτεί να επαληθευτούν όλα μεν, αλλά με θετική σκέψη συνεργασίας κι όχι φόβο απομόνωσης"...(συνεχίζεται)

(Το Δοκίμιο αυτό με τον τίτλο:  "Το χρώμα των λέξεων και η ευλογία του Λόγου" δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αδέσμευτος της Πάφου, Κύπρος 16/3/2013 σε ομώνυμη στήλη μου και έχει δημοσιευτεί στο βιβλίο μου "Το Λ των λέξεων και του Λόγου" εκδόσεις Οι Αινιάνες 2017)

Νότα Κυμοθόη Εικαστικός και Λογοτέχνις

 

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ "ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ"

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ

"ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ"

Ο Μάιος πέρασε και ιστορικά γεγονότα εορτάστηκαν με λαμπρότητα κι άλλοι τα κατανόησαν κι άλλοι όχι. Όμως η ελληνική ψυχή μας δεν λησμονεί και η ιστορία του Ελληνισμού δεν λησμονιέται, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να την παραποιήσουν. Όταν έχεις έναν "γείτονα" που ενώ γνωρίζει την αλήθεια, προσπαθεί να την κουκουλώσει και δεν αναγνωρίζει τα λάθη του, αλλά μήτε τα λάθη που έγιναν ιστορικά στο παρελθόν, σε προβληματίζει η συμπεριφορά του και φυσικά δεν αγνοείς τίποτα, από όσα άσχημα έκανε και κάνει.  Είναι επικίνδυνος και η συμπεριφορά του παραβατική, όταν συνεχώς δημιουργεί προβλήματα κι ενοχλήσεις με σκοπό να προκαλεί διαφθορές και καταστροφές. Μιλάω φυσικά για ιστορικά γεγονότα, τα οποία επί ημερών μας, καλό θα είναι να ξεκαθαριστούν και φυσικά για καλές γειτονικές σχέσεις μεταξύ των λαών να αναγνωριστούν. Πέρασε η ημερομηνία της ιστορικής γενοκτονίας και σφαγής των Ελλήνων της Αρμενίας (1915) και των Ελλήνων του Πόντου (1914-1923) και έπεται συνέχεια στη Μικρά Ασία και συνέχεια στην Κύπρο. Θα μου πείτε τι μας νοιάζει τώρα;  Ο Ιούνιος προσπαθεί να μας οδηγεί σε παραλίες για δροσερά μπάνια. 

Στην παραλία λοιπόν ατενίζοντας το πέλαγος, σκέφτομαι όλα αυτά μαζί και τους αμέτρητους παράνομους μετανάστες που με τρόπο κερδοσκοπικό μεταφέρουν με "σχέδιο" στα ελληνικά νησιά μας και στη συνέχεια σε όλη την πατρίδα μας. Αναρωτιέμαι και σερφάροντας στο ιντερνέτ, έπεσα επάνω στην κάτωθι ανάρτηση του Ισραηλινού αρθρογράφου Σάι Γκαλ στην πλατφόρμα Χ.  Εντυπωσιάστηκα από όσα γράφει και πραγματικά αντιγράφοντας την, την μεταφέρω εδώ για να την διαβάσετε. Έτσι απλά, γιατί κουραστήκαμε από κάποιους "ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ" εντός κι εκτός που στρέφονται με μίσος ενάντια στην Ελλάδα.

Γράφει λοιπόν ο Σάι Γκαλ: [«19 Μαΐου δεν είναι μόνο μια ελληνική μέρα πένθους. Είναι η μέρα που ο χάρτης της Άγκυρας μπαίνει στη δίκη.  Ο Πόντος δεν ήταν μια υποσημείωση. Η Σμύρνη δεν σβήστηκε από την Ιζμίρ. Η Τραπεζούντα αναπνέει ακόμη κάτω από την Τραμπζόν. Η Αμισός κάτω από τη Σαμσόν. Η Κερασούντα κάτω από την Γκιρέσουν. Τα Κοτύωρα κάτω από την Ορντού. Η Αμάσεια κάτω από την Αμάσεια. Η Κωνσταντινούπολη κάτω από την Ισταμπούλ. Αυτά τα ονόματα δεν είναι νοσταλγία. Είναι αποδείξεις. Αυτό είναι το θυσιαστήριο της 19ης Μαΐου.

Η Τουρκία τη γιορτάζει ως την αρχή του εθνικού αγώνα του Ατατούρκ. Ο Πόντος τη θυμάται ως το πιστοποιητικό θανάτου του. Αλλά το βαθύτερο έγκλημα δεν είναι η ημερομηνία. Είναι ο μύθος. Για να δημιουργήσει ένα τεχνητό έθνος που διεκδικεί τουρανική καθαρότητα, η Άγκυρα έπρεπε να σβήσει την Ανατολία που αποδείκνυε το αντίθετο. Το κράτος δεν σκότωσε μόνο «ξένους». Κατάπιε τους λαούς που αποτελούσαν την κοινωνία του.

Ελληνική Ανατολία. Αρμενική Ανατολία. Ασσυριακή Ανατολία. Κουρδική Ανατολία. Λαζική, Γεωργιανή, Τσερκέζικη, Εβραϊκή και Αραβική Ανατολία.

Οι μάρτυρες έπρεπε να εξαφανιστούν γιατί αποκάλυπταν την απάτη.

Ένα τοπωνύμιο είναι ένα αρχείο. Ένα επώνυμο είναι μια ομολογία. Μια οικογενειακή σιωπή πιο ισχυρή από ένα κρατικό αρχείο. Η Άγκυρα δεν μετονόμασε μόνο πόλεις. Ακολούθως μετονόμασε ανθρώπους. Οι γιαγιάδες έγιναν φήμες. Οι παππούδες έγιναν παραλείψεις. Οι εκκλησίες έγιναν τρόπαια. Οι γλώσσες έγιναν ψίθυροι στην κουζίνα. Τα χωριά έγιναν συντεταγμένες κάτω από τουρκικές πινακίδες. Ο παντουρανισμός είναι το ψέμα: πάρε τη γλώσσα τους, πρόσθεσε βέλη, εμβολίασε προγόνους, σβήσε τους βαπτισμένους, τους απορροφημένους, τους δολοφονημένους, τους μετονομασμένους και τους ανώνυμους, και μετά πες το αποτέλεσμα πεπρωμένο.

Γι’ αυτό ο Πόντος μετράει. Δεν ήταν μόνο θύμα. Ήταν απόδειξη. Και η απόδειξη έπρεπε να καταστραφεί.

Η Ελληνική Γενοκτονία δεν ήταν μόνο ο φόνος των Ποντίων Ελλήνων. Ήταν η καταστροφή ενός πολιτισμού: Πόντος, Ιωνία, Καππαδοκία, ανατολική Θράκη, Σμύρνη.

Η μέθοδος ήταν απλή: σκότωσε τον κόσμο, άδειασε τα χωριά, κατάσχεσε τις εκκλησίες, σίγασε τα σχολεία, πάρε τα σπίτια, μετονόμασε τον χάρτη και μετά κατηγόρησε τους νεκρούς για πρόκληση. Γι’ αυτό η Άγκυρα εξακολουθεί να πανικοβάλλεται όταν επιστρέφουν τα παλιά ονόματα. Ένα όνομα ξανανοίγει τον φάκελο. Ένα όνομα σπάει το άλλοθι. Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο σκοτεινό. Η σύγχρονη Τουρκία δεν γεννήθηκε από έναν απολυμαντικό μύθο της Κεντρικής Ασίας. Η Ανατολία ήταν ελληνική, αρμενική, ασσυριακή, κουρδική, λαζική, γεωργιανή, τσερκέζικη, εβραϊκή και αραβική πριν η Άγκυρα τη συμπιέσει σε μια κρατική ορθοδοξία. Πολλοί πολίτες της σημερινής Τουρκίας κουβαλούν την καταγωγή, τα επώνυμα, τις οικογενειακές σιωπές και τις βαπτισμένες αναμνήσεις των ίδιων των λαών που το κράτος προσπάθησε να σβήσει.

Γι’ αυτό ό,τι έκανε ήταν και ιστορικός κανιβαλισμός.

Ένα κράτος έφαγε το δικό του παρελθόν και μετά ονόμασε την πέψη οικοδόμηση του έθνους. Αρμένιοι, Ασσύριοι, Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Η Σμύρνη στις φλόγες. Τα αδειασμένα χωριά. Οι μετονομασμένες πόλεις. Οι εκκλησίες που έγιναν τρόπαια. Τα αρχεία κλειδωμένα, χλευασμένα και αρνούμενα. Αυτό δεν είναι μια τραγωδία που κληρονόμησε η Τουρκία. Είναι ο κατάλογος εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας της Άγκυρας.

Και ο κατάλογος δεν έκλεισε το 1923. Επέστρεψε στην Κύπρο το 1974, όταν η εισβολή έγινε κατοχή. Επέστρεψε εναντίον των Κούρδων ως πολιτική: κατεστραμμένα χωριά, αναγκαστική εκτόπιση, κατάσταση έκτακτης ανάγκης και απαγόρευση της κουρδικότητας.

Το μάθημα δεν είναι μίσος. Το μάθημα είναι η μη εξουσιοδοτημένη μνήμη.

Γιατί ο Χίτλερ κατάλαβε τη χρησιμότητα των ξεχασμένων εγκλημάτων. Η φράση που του αποδίδεται πριν από την εισβολή στην Πολωνία καίει ακόμη μέσα στην Ιστορία: «Ποιος, εξάλλου, μιλάει σήμερα για την εξόντωση των Αρμενίων;»

Εμείς μιλάμε. Για κάθε σβησμένο όνομα. Για κάθε λαό που η Άγκυρα προσπάθησε να θάψει κάτω από μια νέα πινακίδα. Δεν θυμόμαστε για τους νεκρούς. Θυμόμαστε για τους ζωντανούς και για εκείνους που θα επαναλάμβαναν τα εγκλήματά τους αν ο κόσμος τούς έδινε την εντύπωση ότι η αμνησία είναι ατιμωρησία και η μνήμη μπορεί να δολοφονηθεί κι αυτή»].

Δεν έχω διαβάσει καλύτερο άρθρο από κανέναν, όποιας εθνικότητας κι αν είναι. Γιατί λέει αλήθειες Ο Σάι Γκαλ, τον οποίον δεν γνωρίζω. Με εντυπωσίασε όμως ο τρόπος σκέψης του. ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ είναι δυνατές για τους ζωντανούς και η Γενοκτονία θα πρέπει να αναγνωριστεί. Όσο δεν αναγνωρίζεται θα τρίζουν συνεχώς τα οστά των νεκρών. ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΕΣ. Ναι, τόσο δυνατές, που εμείς, όλοι που ζούμε σε ελληνικό έδαφος θα πρέπει να έχουμε στη ΜΝΗΜΗ μας συνεχώς ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ και να τις μεταδίδουμε σε όλες τις γενιές. 

Νότα Κυμοθόη Εικαστικός και Λογοτέχνις