Νότα Κυμοθόη "Mια νέα ημέρα..."Ποίηση

Νότα Κυμοθόη
"Μια νέα ημέρα..."
Ποίηση
Δεν έχει άλλο χώρο η πόλη για καημούς
για δάκρυα και θλίψη δε θα πάρει δανεικά
εκεί οπού γίνανε στάχτη στην Αθήνα οι χαρές
ενός κέντρου ιστορικού που δεν υπάρχει πια...


Μια νέα ημέρα, αρχή της εβδομάδας με ευχές
και τι να πεις στη γειτονιά σε ΄κείνη τη γριά
με το σουβλερό το δόντι σα καρφί που σε κοιτά
σκληρά στ' αποκαϊδια και γυρεύει ανθρωπιά...
Που να τη βρεις μια καλημέρα να της πεις
όταν ο σκύλος ο αλήτης αδιάφορα περνά
και κατουρά στα πόδια της γριούλας βιαστικά;


Μια νέα ημέρα σαν αυτή, οπού κρατάς τιμόνι
σαν καπετάνιος στο πλοίο της πολιτικής εσύ
παλιέ μου φίλε, μακρινέ ταξιδευτή, γιατί εσύ;
Από τα δύσκολα θα βγάλεις την Ελλάδα
και το λαό να πάρεις για βαρκάδα ...εσύ!..


(Καλή εβδομάδα,..δε σε ξεχνώ...)

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Νότα Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη"ΔΡΟΜΟΙ ΓΥΜΝΟΣΙΑΛΙΑΓΚΑ" Ποίηση

© Νότα Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη
Δρόμοι γυμνοσάλιαγκα

Στον κήπο μου αναβλύζει μια πηγή

οπού ξεπλένω τα χέρια μου

πριν μοιράσω το ψωμί

για το δείπνο της αγάπης.

Καθόμαστε αδελφωμένοι όλοι μαζί

η Έλενα, ο Χέλμουτ, τα παιδιά κι οι γέροι Ινδιάνοι.

Ο Τζέραλντ με το ρυτιδωμένο πρόσωπο

είχε μέτωπο σκαμμένο σαν τοτέμ

μ' ένα βλέμμα πονεμένο από παλιά

και η γυναίκα του Σάνυ ένα γέλιο από ελάφια

και χιόνια απ' τα βουνά της Alberta.

Τα μάγουλα της Ιόνης τριανταφυλλένια

ευωδιάζανε άνοιξη στη συντροφιά μας.

*

Είχα στη μνήμη τα λιβάδια της αρχαίας Ελάτειας

με τα χρυσά μελίσσια στα λουλούδια

αγέρα θυμαρίσιο κι αηδόνια και χαμομήλια

και πλατανίσιους ίσκιους

απ΄τα στήθια μιας αγράμπελης

κι εκείνες τις χιονισμένες κορφές του Παρνασσού

τις γιομάτες περηφάνια...

*

Όταν έκοβα το καρβέλι και το μοίραζα

χιλιάδες τραγούδια κελαρίζανε στην ψυχή

κι άνθιζε το ξερό μονοπάτι στο δάσος

σκορπίζοντας ουράνια τόξα

παράθυρα κι αγκαλιές

στα πολύχρωμα δάχτυλα των πονεμένων θεών.

Κρατούσα το μικρό ψυχουλάκι στην παλάμη

μέρισμα του μερμυγκιού της αυλής μου

που ερχότανε κι αυτό με τη σειρά του

υπομονετικά σηκώνοντας τη μοίρα...

Μιλούσαμε λίγο, σχεδόν καθόλου,

τα μάτια και το χαμόγελο κουβέντιαζαν μυστήρια

χαϊδεύοντας τον πόνο του καθενός χωριστά

μέσα στις φλέβες του Αθαμπάσκα

για να τον κάνουν ένα δάκρυ περίσσευμα

στα ορμητικά νερά του.

*

Κι εγώ ένοιωθα μεγάλο χρέος κηπουρού

νάχω καλοβαλμένα τα παρτέρια μου

μην τύχει και ξεφύγει μι' αχτίδα και χαθεί

στη σκιά της λεύκας δίχως ν' ανθίσουνε.

Ρέει ο ήλιος, η βροχή, το φως

στο χώμα της σάρκας μου κι εξαϋλώνεται.

Βλασταίνουν τα χέρια μου περίτεχνα

χορταριάζουνε οι τοίχοι δίχως όνομα

-δεν έχει όνομα η μοναξιά-

κι ελπίδες, όνειρα, διάπλους, φυγή

δρόμοι γυμνοσάλιαγκα στο πρωινό χάραμα

κι ένας διάττοντας σημάδι στις όχθες

πορεία απόπλου απ' το Βανκούβερ.

*copyright: Νότα Κυμοθόη

(Δρόμοι γυμνοσάλιαγκα, Νότα Κυμοθόη, ποίημα σελ 12-13, βιβλίο"Φως και Σκοτάδι", εκδόσεις Διογένης 1990

Το ποίημα αυτό γράφτηκε στο The Pas, Canada, το 1989

Σημειώσεις: Ο Αθαμπάσκας, είναι ποτάμι του Καναδά. Ο Παρνασσός είναι βουνό της Ελλάδας. Βουνά της Alberta, είναι τα Βραχώδη όρη στον Καναδά. Αρχαία Ελάτεια, είναι η αρχαία πόλη των Λοκρών στην επαρχία Λοκρίδα, του Νομού Φθιώτιδας, Ελλάδα.

© Nότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές

Νότα Κυμοθόη "ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ" Ποίηση

© Νότα Κυμοθόη

"Δύσκολος δρόμος" *

Νότα Κυμοθόη
Ποίηση 1973


Από την Ελλάδα που αγαπήσαμε και αγαπάμε
με το χέρι στην καρδιά...




Δεν έχει πλατάνια αυτός ο τόπος
γιατί βρέθηκαν κάποιοι
και τα ξερίζωσαν
Δεν έχει αγρίμια και πουλιά
αυτός ο τόπος
γιατί βρέθηκαν κάποιοι
και τα κυνήγησαν
Δεν έχει ποτάμια και λίμνες
αυτός ο τόπος
γιατί βρέθηκαν κάποιοι
...και τα μόλυναν!
Έχει μονάχα μια μεγάλη ανηφοριά
τον αγώνα
οπού καθημερνά κερδίζεις πολεμώντας
δίχως άλλη εκλογή για επιβίωση.


*copyright:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη© Νότα Κυμοθόη

Σημειώσεις:
Ποίηση: 1973, 
Βιβλίο:Νότα Κυμοθόη "Δίψα και Σιωπή", εκδ. Διογένης 1992© Νότα Κυμοθόη

** Ο δρόμος και των σημερινών παιδιών των Ελλήνων, παραμένει δύσκολος. Η Ελλάδα, σαν την Αγαύη εξοντώνει τα παιδιά της, λες και θέλει να τα εξαφανίσει...Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους μαθητές και φοιτητές στην Ελλάδα, που είναι πράγματι ΗΡΩΕΣ να σπουδάζουν με τέτοιες εξοντωτικές συνθήκες!

© Nότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές

ΠΡΩΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ, Ποίηση Νότα Κυμοθόη

                                                                       1.© Νότα Κυμοθόη

" Πρώτη Πατρίδα" *
Ποίηση
Νότα Κυμοθόη

Στους ξενιτεμένους

Απόβραδο αφήσαμε την αγκαλιά του ήλιου

κρατώντας στην καρδιά τ' όνειρο της χαράς

πηγαίναμε προς τη πόρτα του χιονιού

στο North γυρεύοντας τη μοίρα μας εμείς...

Υψώσαμε παληκαρίσια τα κορμιά στην ερημιά

μεταμορφώνοντας τα νιάτα μας σε κάστρα

τους πόθους μας επαίξαμε στου κέρδους το αμόνι

και λάβωσαν τον ουρανό που είχε η καρδιά μας...

Η στέρηση της πατρίδας δοκιμάστηκε στα χρόνια

και δεν ξεθώριασε το χρώμα της στης ξενητιάς τα πλούτη

ούτε τη νίκησε η λαβωματιά της δόλιας πλάνης

που την ψυχή παλεύει ολημερίς και θέλει να κερδίσει...

Ποιός είν' αυτός που αρνήθηκε τις ρίζες της φυλής του

και δεν εγύρεψε ποτέ τους τάφους των προγόνων;

Τι κι αν ο χρόνος στάθηκε εμπόδιο μεγάλο;

Ούτε αυτός ο θάνατος ν' αντισταθεί μπορεί

στην τέφρα του κορμιού και στ' άδειο κόκκαλο

πίσω να επιστρέψει...

Δύσκολα διαβαίνει κάθε ημέρα

για όσους γνωρίσανε απ΄ανάγκη δυο πατρίδες

κι ευτυχισμένοι όσοι μπορέσανε ξενητεμένοι

ακέρια να κρατήσουνε την πρώτη.

* copyright:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη

http://kymothoenota.blogspot.com/

Canada 1984

Από το βιβλίο μου " Δίψα και Σιωπή"

© Nότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές