Νότα Κυμοθόη ΑΝ ΗΤΑΝ ΜΠΟΡΕΤΟ Ποίηση

Νότα Κυμοθόη 
ΑΝ ΗΤΑΝ ΜΠΟΡΕΤΟ
Ποίηση
Ποίηση Νότα Κυμοθόη 2013
(αφιερωμένο)

Αγναντεύοντας από μακριά τόπους που αγάπησα
κι ανθρώπους οπού συνέφαγα κι αγκάλιασα...
δεν έχω τίποτα, μα τίποτα να πω...
Μόνο την αγάπη μου αφήνω πίσω
σε όσους αισθάνθηκαν έστω για μια στιγμή
το χάδι της καρδιάς μου
και την αλήθεια της ματιάς μου...
όσο για μια ψυχή...
Ας συγχωρέσει οπού έφυγα...
Όλες εκείνες τις νύχτες οπού με τύλιξε ο έρωτας
μέσα στ΄ ακριβά του τα μετάξια δεν ξεχνώ
γιατί τώρα, παραδομένη στα χάδια μιας άλλης γης
σκέφτομαι όλα τα δύσκολα
μα και όλα τα τραχιά κι ερημικά μονοπάτια
οπού μέσα σε πόνο, αγωνία και μοναξιά
έψαχνα στην πέτρα και στο θάμνο να βρω
εκείνον ή μήπως το λαγό μη τυχόν
και τον βρει ο κυνηγός και...ξαστοχήσει;

Αν ήταν μπορετό να διώξω την αγάπη
οπού στα στήθη μου σαν το αγκάθι με πονά,
λέω, αν ήταν μπορετό...δε θα ερχόμουνα ξανά
μες στη δική σου αγκαλιά...
παρά θα σ΄ έπαιρνα μια νύχτα σκοτεινή
ή μια αυγή οπού θα έτρεχες να πας για τη δουλειά
μες τα φτερά του έρωτα να δεις τον πόθο μου ξανά
αλλά κι όλη τη χαρά οπού κουρέλιασε ο πηγαιμός
γιατί δεν άφησα να την αδράξει 
αλλά την έχω φυλαγμένη για σένα καλά εδώ
μες την καρδιά που λαχταρά
και να σου πει και πάλι: "σ αγαπώ"!..

© Nότα Κυμοθόη

Νυχτερινή έξοδος Ποίηση Νότα Κυμοθόη

                                                           by N.Kimothoi

Νυχτερινή έξοδος
Ποίηση Νότα Κυμοθόη 

(αφιερωμένο)

Είπαν, θα πάμε σ΄άλλη πόλη
δυο φίλοι ήταν κι ήταν πάλι παιδιά
όταν...
στης νύχτας την ανάσα η φωνή
δεν είχε χρώμα μέσα στη σιωπή
μονάχα ιδρώτα κι ας ήταν νύχτα παγερή...
στην πεθυμιά τους έσφιγγε κι άλλο η καρδιά
για έρωτα πίνουν τάχα μοναχοί;
Για έγνοιες στα στήθια τους βογκάει πνοή;

Κι η μιλιά μου σκαλωμένη σε φλόγες πυρετού
μες την αγρύπνια της νυχτιάς το γέλιο σφαλιστό
θρασύς ο ήχος της φωνής και στο μυαλό βουβός.

Ω! άντρα ευτυχισμένε στης αγκαλιάς τα πέλαγα
ως να σου ταίριαζε ολάκερη η χαρά
που άφησες μες τη ματιά που κάθεται υπέροχη
σε μιας ψυχής με ηδονή στης νύχτας το αλώνι
κι αφάνισε η αλκοόλη...

ΤΗΣ ΝΟΤΑΣ ΚΥΜΟΘΟΗ "ΓΙΑ ΣΕΝΑ", ΠΟΙΗΣΗ

ΤΗΣ ΝΟΤΑΣ ΚΥΜΟΘΟΗ
"ΓΙΑ ΣΕΝΑ"/Νότα Κυμοθόη© Nota Kimothoi
ΠΟΙΗΣΗ
(ΑΦΙΕΡΩΜΈΝΟ)

 http://kymothoenota.blogspot.com/
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

Εκεί, οπού ο πόνος άνοιξε πληγές
και οι αισθήσεις άφησαν μόνο δάκρυ...


Εκεί, οπού αγάπησε η καρδιά 
μόνο χαρά υπάρχει...


Κρατώ χρόνια που έφυγαν σκυφτά
με θλίψη κι αγωνίες
και τις φωνές με προσβολές
για ομορφιά φευγάτη...


Κακία όμως δε μετρώ
μίσος κι οργή δικά σου...


Εκεί, οπού πίκρα είν' η μοναξιά
κι η ξενιτιά φαρμάκι
κι οι δρόμοι οπού μέτρησαν
βήματα κι αγωνίες...
σου στέλνω χαιρετίσματα
για νάχεις συντροφιά χαρές,
κι όση δε σούδωσα αγάπη
νάναι σα ρόδα όλη σου η ζωή
μυρωδάτη από ευχές πολλές
και θύμησες καλές γιομάτη!..

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

ΤΗΣ ΝΟΤΑΣ ΚΥΜΟΘΟΗ "ΒΡΕΧΕΙ ΠΑΛΙ ΑΠΟΨΕ" ΠΟΙΗΣΗ

ΤΗΣ ΝΟΤΑΣ ΚΥΜΟΘΟΗ/ΒΡΕΧΕΙ ΠΑΛΙ ΑΠΟΨΕ/Νότα Κυμοθόη© Nota Kimothoi

ΒΡΕΧΕΙ ΠΑΛΙ ΑΠΟΨΕ...
ΤΗΣ ΝΟΤΑΣ ΚΥΜΟΘΟΗ
ΠΟΙΗΣΗ

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .
Βρέχει...πάλι κλαίει ο ουρανός...
Ρυάκια εδώ κι εκεί ως να ξεφτίζει όλη η ζωή...

Ξεχασμένα εδώ κι εκεί των ανθρώπων πράγματα,

ριγμένα σε απάγκιο ή παρατημένα από καιρό έξωθεν...

Βρέχει αδερφέ μου...Ξεφτίζει η ζωή και πάει εκεί
παρασυρμένη σε λασπόνερα...Που είσαι;

Έρμαιοι στων καιρών τα ξεσπάσματα σαν όνειρα ξένα
σα φύλλα λες φθινοπώρου που πέρασε μες στο ρυάκι...
Βρέχει...Που είσαι;
Είδα τη μορφή σου σε μονοπάτια μοναχικά
χρόνια ζωής σαν απομεινάρια σε δρόμο κι άλλο δρόμο
ξένοι σε πολιτείες μακρινές...
Κι είδα εμένα σε σένα και μ' αναγνώρισα, αλλά εσύ...
Είχα λέει τον ήλιο κι είχες τη δύναμη, δυο ζωγραφιές
ν΄ αγγίζουν τους ουρανούς κι έτρεχα στη βροχή να προφτάσω
εσένα αδερφέ μου που έφευγες...
ήθελα πάντα να σου πω για ένα όνειρο...θυμάσαι;

Ήμασταν λέει κάποτε παιδιά
κι είχαμε το χέρι του πατέρα-χάδι κι ευχή
και της μάνας τη ζεστή αγκαλιά και το ζεστό ψωμί...
Είχαμε χρώματα κι όνειρα μεγάλα για το μέλλον...

Τόσα χρόνια σχεδιάσαμε το μέλλον...
Αυτός είναι ο κόσμος μας;

Πονάω αδερφέ μου...Που είσαι;
Βρέχει πάλι απόψε κι εσύ με κοιτάς πίσω απ' το τζάμι
και με βλέπεις σα ξένος...μοναχική ψυχή μέσα σε μονοπάτια...
Σα κοπάσει η βροχή που θα΄σαι; Που θα΄μαι;
Η ψυχή των γονιών ήρθε και μ' άγγιξε τρυφερά...
Είπαν, αχ να μπορούσαν απ' την αρχή τον κόσμο να έχτιζαν...

Αχ, να μπορούσαμε όλες εκείνες τις θλιβερές στιγμές
μ' ένα σφουγγάρι να σβήσουμε ευθύς
κι όταν κοπάσει η βροχή, ω αδερφέ μου τη χαρά...
Μέσα σε χρώματα τ΄ ουράνιου τόξου, χαμόγελα
αρμονία κι αγάπη ν' απλώσουμε στην καρδιά
μ' ένα μόνο άγγιγμα...

Δες!.. Οι ουρανοί δεν είναι δυο...
Μια σκέψη είναι...Έλα,..
Ναι, έλα να τ' αλλάξουμε όλα!..
Πιάσε σφουγγάρι και βροχόνερο κι έλα...
Ας καθαρίσουμε τώρα τη λάσπη όλων των χρόνων
και πιάσε τον ήλιο απ' τη μια άκρη εσύ...
κι απ΄την άλλη άκρη να τον  απλώνω εγώ...
Να έτσι...
Ας διαλύσουμε τώρα την ομίχλη
μαζί της να φύγει κι όλος ο πόνος...

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

"ΕΛΑΤΕΙΑ" ΠΟΙΗΣΗ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ

                           (εικόνα: φωτογραφία της Νότας Κυμοθόη)Νότα Κυμοθόη© Nota Kimothoi/
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

ΕΛΑΤΕΙΑ/Νότα Κυμοθόη© Nota Kimothoi
ΠΟΙΗΣΗ
ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ
(αφιέρωμα)


Μονάχα το φως με κρατούσε
σώμα ουράνιο γεμάτο θάρρος
ελαιώνες, αμπέλια κι ο Παρνασσός
πρόσωπα βαμμένα στον ορίζοντα
ευωδίασαν χώμα γης κι ανθούς
με ζωγραφιές σε στήθια τους ανέμους
βουνίσιο έμβλημα στα δάχτυλα
που έσφιξαν οδύνες σε ψυχές
δαγκωματιές φιλιών σε χείλια
νυχιές ερωτικές στο δέρμα
πνοές βουερές και πόθων επάνω
σε σχήματα ταπεινών μειδιαμάτων
σ' εκείνα τα χέρια με τιμή στο χρόνο
οι μικροί θεοί σε σγουρόμαλλη κόμη...
της Ελάτειας καρδιές... αγαπημένες...


Δεν έπαιζα τους ανθρώπους με τις λέξεις 
όταν βρήκα τον Αρχάγγελο της ρομφαίας
φρουρό στην καρδιά μου που ανέμιζε μόνη
γυμνή από αργύρια κι αγαπημένους συγγενείς 
έρημη από αγάπη συγγενών εξ αίματος
και συγγενής αγαπημένη φίλων συγχωριανών
όταν στον πόνο του θανάτου
το σώμα ως πλεούμενο σκάφος
καταμεσής Αυγούστου μεσοπέλαγα
ορατό σε πράξεις και λόγια έφευγε...
Εκεί, οπού λευκές φορεσιές σα λυγαριές
ξέγνεθαν τις φωνές στ' αφτιά
που έφταναν από κυμάτων ως...θόηηηηη
κι ένιωθα όλη τη μοναξιά όλων των καιρών
ως ομορφιά μοναδική του Παραδείσου
με όλο της το τίμημα...


Μόνο το φως με κρατούσε εκεί
Μόνο το φως θα με φέρει πάλι εκεί
στην ομορφιά των φίλων συγγενών
της Ελάτειας...



Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

ΕΝΔΥΜΑ ΓΗΣ, Νότα Κυμοθόη

ΕΝΔΥΜΑ ΓΗΣ

Νότα Κυμοθόη


Η γη φόρεσε τα καλά της κι οι άνθρωποι, δεν κατανοούν
...

Νότα Κυμοθόη "Mια νέα ημέρα..."Ποίηση

Νότα Κυμοθόη
"Μια νέα ημέρα..."
Ποίηση
Δεν έχει άλλο χώρο η πόλη για καημούς
για δάκρυα και θλίψη δε θα πάρει δανεικά
εκεί οπού γίνανε στάχτη στην Αθήνα οι χαρές
ενός κέντρου ιστορικού που δεν υπάρχει πια...


Μια νέα ημέρα, αρχή της εβδομάδας με ευχές
και τι να πεις στη γειτονιά σε ΄κείνη τη γριά
με το σουβλερό το δόντι σα καρφί που σε κοιτά
σκληρά στ' αποκαϊδια και γυρεύει ανθρωπιά...
Που να τη βρεις μια καλημέρα να της πεις
όταν ο σκύλος ο αλήτης αδιάφορα περνά
και κατουρά στα πόδια της γριούλας βιαστικά;


Μια νέα ημέρα σαν αυτή, οπού κρατάς τιμόνι
σαν καπετάνιος στο πλοίο της πολιτικής εσύ
παλιέ μου φίλε, μακρινέ ταξιδευτή, γιατί εσύ;
Από τα δύσκολα θα βγάλεις την Ελλάδα
και το λαό να πάρεις για βαρκάδα ...εσύ!..


(Καλή εβδομάδα,..δε σε ξεχνώ...)

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .

© Νότα Κυμοθόη

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ "ΕΡΩ" ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

                                     


© Nότα Κυμοθόη 1999
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές 

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ
ΕΡΩ
ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ
 Νότα Κυμοθόη

© Νότα Κυμοθόη

ΠΟΙΗΣΗ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ "ΑΧΑΛΙΝΩΤΑ ΑΛΟΓΑ"

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ από τη Νότα Κυμοθόη: Μονοχρωμία σε μουσαμά...για μια φίλη

ΠΟΙΗΣΗ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ © Nota Kimothoi
"Αχαλίνωτα άλογα"



Αφιέρωμα στον πατέρα μου

"Δαμάζοντας τ' άλογα τ' αχαλίνωτα
οπού χαίρονταν με τα μεγάλα τους σαγόνια
νιο γρασίδι ως τροφή σε ράχες και λόφους
με ασημένιες νεροσυρμές ανάμεσα σε φτέρες
πλάι σε πηγές οπού επλάγιασα με τον Ήλιο
δίχως άλλο φίλο απ' την Ελλάδα που αγάπησα
την ώρα οπού ως Αμαζόνα βάσταζα από τη χαίτη
τον Ψαρή, αλλά στου Τσέλιου ίππευα τη ράχη
έβλεπα με χαρά όλο το Φως, εκεί, οπού ο γονιός μου...
Ωιμέ...έκλαιγε για δυστυχίες που ήτανε στο μέλλον...
Μια γυναίκα,..οπού τη βρήκαν ταραχές πολλές
από χέρια οπού αγάπησε και τέτοιο πόνο
από άντρες βάρβαρους δεν γύρεψε ποτέ να μάθει...
Μια γυναίκα, ανάμεσα σε ταραχές από αδερφό...
οπού με βια ληστρική την πέταξε από σπίτι πατρικό...
Στης Οίτης τις πλαγιές, εκεί οπού είναι του Ηρακλέους η Πυρά
τα δάκρυά μου ακουμπώ, παλεύοντας με το χρόνο
για να γιατρέψει τις πληγές εκείνων των εχθρών
οπού...Ω Ηρακλή...εσύ γνωρίζεις από διωγμούς της Ήρας
όπως γνωρίζω κι εγώ από ...διωγμούς της μάνας...μοίρας!..


*Το ποίημα είναι από τη συλλογή Ποιημάτων της Νότας Κυμοθόη
αποτελεί copyright της Νότας Κυμοθόη
και τα Πνευματικά Δικαιώματα ανήκουν στην Ποιήτρια.
Νότα Κυμοθόη
Copyright:Νότα Κυμοθόη 2008

© Nότα Κυμοθόη

© Nότα Κυμοθόη
Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές 

Νότα Κυμοθόη "ΑΓΩΝΙΑ" Ποίηση 1974

© Νότα Κυμοθόη

Οι Λοκροί λοιπόν κι ο κόσμος...Εσύ κι εγώ... ως Λοκρίς να ταξιδεύω ως είπες, Ελλάδα μάνα μου, σπίτι και φως μου, ας είσαι εκεί στα σύνορα μικρούλα...εγώ γνωρίζω πως είσαι απέραντη...

Για την Ελλάδα που αγαπήσαμε και αγαπάμε Νότα Κυμοθόη

"Αγωνία"*

Νότα Κυμοθόη**
Ποίηση 1974


Πόσο τα κύματα βροντούν

κι ο θόρυβος πληθαίνει

τ' αφρόνερα στους βράχους.

Αγωνίες φέρνει ο χρόνος

κι ο ουρανός μαυρίλα σημαδεύει

στο βάθος του αιώνα.

Στων αρχόντων τα σαλόνια

αλλάζουν δρόμο οι καιροί

και σιωπηρά περνούν οι ώρες.

Αχ, να φωτίσει τ' αδερφού μου ο νους

τον άνθρωπο ψηλά για ν' απιθώσει

μήπως και κάτι περισώσει...

Εδώ που έφτασ' η ζωή.

*copyright:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη

1974,  Νότα Κυμοθόη

Βιβλίο: Νότα Κυμοθόη"Δίψα και Σιωπή" εκδ. Διογένης 1992
Ζωγραφική εξωφύλλου: Νότα Κυμοθόη

© Nότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές

Νότα Κυμοθόη "ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ" Ποίηση

© Νότα Κυμοθόη

"Δύσκολος δρόμος" *

Νότα Κυμοθόη
Ποίηση 1973


Από την Ελλάδα που αγαπήσαμε και αγαπάμε
με το χέρι στην καρδιά...




Δεν έχει πλατάνια αυτός ο τόπος
γιατί βρέθηκαν κάποιοι
και τα ξερίζωσαν
Δεν έχει αγρίμια και πουλιά
αυτός ο τόπος
γιατί βρέθηκαν κάποιοι
και τα κυνήγησαν
Δεν έχει ποτάμια και λίμνες
αυτός ο τόπος
γιατί βρέθηκαν κάποιοι
...και τα μόλυναν!
Έχει μονάχα μια μεγάλη ανηφοριά
τον αγώνα
οπού καθημερνά κερδίζεις πολεμώντας
δίχως άλλη εκλογή για επιβίωση.


*copyright:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη© Νότα Κυμοθόη

Σημειώσεις:
Ποίηση: 1973, 
Βιβλίο:Νότα Κυμοθόη "Δίψα και Σιωπή", εκδ. Διογένης 1992© Νότα Κυμοθόη

** Ο δρόμος και των σημερινών παιδιών των Ελλήνων, παραμένει δύσκολος. Η Ελλάδα, σαν την Αγαύη εξοντώνει τα παιδιά της, λες και θέλει να τα εξαφανίσει...Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους μαθητές και φοιτητές στην Ελλάδα, που είναι πράγματι ΗΡΩΕΣ να σπουδάζουν με τέτοιες εξοντωτικές συνθήκες!

© Nότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές

Νότα Κυμοθόη :"TΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ" Ποίηση 1979

© Νότα Κυμοθόη

Οι Λοκροί λοιπόν κι εγώ ως Λοκρίς σε μονοπάτια
πόλεων και χώρες, για να υμνώ εσένα Ελλάδα μου
και το Φως των όσων με μύησαν στην ομορφιά σου!




Νότα Κυμοθόη
" Το τείχος του Βερολίνου" *
Ποίηση 1979


Του χρόνου η διαδρομή δάκρυα ποτισμένη κι αίμα...
Μάτια μυριάδες θρηνούν ακόμα σκοτωμένους
κι άλλα τόσα θαμπά μετράνε σακατεμένους
κι είναι κι αυτά που αγνοημένους ακόμα περιμένουν...
Βαρύς ο ίσκιος σου τη μοίρα μου ορίζει
τείχος του East και του West
ως πότε θα διχάζεις τους κόσμους μου;

Γκρεμίστηκαν στη λήθη οι στεναγμοί μου
καθώς ορθώνονται τα πέτρινά σου στήθη
σ' όλη τη γη μου σήμερα
γι' αναντιμάχονται θαρρώ
από τη μια μεριά η Ανατολή κι από την άλλη η Δύση
στον αδυσώπητο αγώνα τους
ποια θα επικρατήσει...
Του χρόνου η διαδρομή δάκρυα ποτισμένη κι αίμα...
*copyriht:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη
Βερολίνο 1979, από το βιβλίο μου: Νότα Κυμοθοη "Δίψα και Σιωπή" Ποιήματα, εκδόσεις Διογένης 1992

© Νότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές

ΑΤΡΑΠΟΣ, Νότα Κυμοθόη Ποίηση 1976

" Α τ ρ α π ό ς" *© Νότα Κυμοθόη
Νότα Κυμοθόη
Ποίηση 1976

Διέσχισα ανυπότακτη τους άγριους χειμώνες
κυνηγημένη από τους Λέλεγες
και τον τρόμο των Ωτίδων...
Πορεύτηκα ωστόσο άτρυτη στους αιώνες
τις οδύνες διασχίζουσα
γοργά όπως το κύμα
για να μαζεύω το αλμυρό σας δάκρυ
στου Ποσειδώνα τις αυλές
και να το κάνω μαργαριτάρι
να λάμπει στ' άγρια πέλαγα.

Στον ατέρμονο δρόμο ζωντανός ο πόθος
μιας διδαχής ανέπαφης στου χρόνου τη ράχη
κι όνειρο παντοτινό του καθενός: Ελευθερία
κι ο άνθρωπος, Άνθρωπος στην ατραπό γι' αγάπη.
*1976 Ελάτεια.
(Ποίησή μου δημοσιευμένη στο βιβλίο μου "Δίψα και Σιωπή" 1992, εκδόσεις Διογένης)
© Nota Kimothoi

© Nότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές