Νότα Κυμοθόη ΙΝΔΙΑΝΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ Ποίηση

© Νότα Κυμοθόη

Οι Λοκροί, αρχαίος λαός που ίδρυσε αποικίες σε όλο τον  κόσμο.

Ως Λοκρίς (lokris) λοιπόν κι εγώ, τραγουδώ μέσα από την Ποίησή μου, την Ελλάδα
σε όλο τον κόσμο, σε όλη τη γη, γιατί όλος ο κόσμος έχει...κάτι τις, από τη χώρα μου!
Νότα Κυμοθόη, 1986, Καναδάς


"Ινδιάνικη γιορτή" *© Νότα Κυμοθόη
Ποίηση

Νότα Κυμοθόη 1986

Τα κορίτσια των Κρι και των Σιού

με τις κεντημένες δερμάτινες μπότες

και τα κροσσωτά ελαφίσια γιλέκα

στο χιόνι χορεύουν χτυπώντας τα πόδια...

Το γέλιο δε βγαίνει μέσ' απ' τα χείλη

που σφιχτά το κρατάνε ακόμα...

Στην ινδιάνικη γιορτή των Αετών

μέσα στο γκέτο του τσιμέντου

ξανέμισαν και πάλι τα φτερά τους

σαν ανάμνηση του παλιού καλού καιρού...

γερασμένοι απ΄της σχόλης την τέφρα

οι Ινδιάνοι θυμούνται την παλιά τους δόξα...

Με σήματα καπνού χαιρετίσματα στέλνουν

στον γιο τον Κρι και την κόρη την Σιού

και στο μάγο της φυλής

οπού στα δάση κρυμμένος

προσπαθεί με ξόρκια να ευμενίσει

τα πνεύματα της τεχνολογίας

που μέσα σε σπίτια τους κλείσαν...

κι ο αρχηγός φορώντας τα ένδοξα φτερά του

τη μεγάλη πίπα της ειρήνης ρουφά...

Αδιάφοροι περνάνε οι λευκοί διαβάτες

διώχνοντας με δυσφορία τον καπνό

περιφρονώντας τον καϋμό εκάστου Ινδιάνου

να επιστρέψει πάλι ελεύθερος κι αγρίμι

μέσα στο δάσος και μακριά απ' της μηχανής

και του τσιμέντου τον πολιτισμό.

*copyright:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη

1986,poem, Canada "Δίψα και Σιωπή",βιβλίο, εκδ. Διογένης 1992

© Nότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές

ΠΡΩΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ, Ποίηση Νότα Κυμοθόη

                                                                       1.© Νότα Κυμοθόη

" Πρώτη Πατρίδα" *
Ποίηση
Νότα Κυμοθόη

Στους ξενιτεμένους

Απόβραδο αφήσαμε την αγκαλιά του ήλιου

κρατώντας στην καρδιά τ' όνειρο της χαράς

πηγαίναμε προς τη πόρτα του χιονιού

στο North γυρεύοντας τη μοίρα μας εμείς...

Υψώσαμε παληκαρίσια τα κορμιά στην ερημιά

μεταμορφώνοντας τα νιάτα μας σε κάστρα

τους πόθους μας επαίξαμε στου κέρδους το αμόνι

και λάβωσαν τον ουρανό που είχε η καρδιά μας...

Η στέρηση της πατρίδας δοκιμάστηκε στα χρόνια

και δεν ξεθώριασε το χρώμα της στης ξενητιάς τα πλούτη

ούτε τη νίκησε η λαβωματιά της δόλιας πλάνης

που την ψυχή παλεύει ολημερίς και θέλει να κερδίσει...

Ποιός είν' αυτός που αρνήθηκε τις ρίζες της φυλής του

και δεν εγύρεψε ποτέ τους τάφους των προγόνων;

Τι κι αν ο χρόνος στάθηκε εμπόδιο μεγάλο;

Ούτε αυτός ο θάνατος ν' αντισταθεί μπορεί

στην τέφρα του κορμιού και στ' άδειο κόκκαλο

πίσω να επιστρέψει...

Δύσκολα διαβαίνει κάθε ημέρα

για όσους γνωρίσανε απ΄ανάγκη δυο πατρίδες

κι ευτυχισμένοι όσοι μπορέσανε ξενητεμένοι

ακέρια να κρατήσουνε την πρώτη.

* copyright:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη

http://kymothoenota.blogspot.com/

Canada 1984

Από το βιβλίο μου " Δίψα και Σιωπή"

© Nότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές

Νότα Κυμοθόη :"TΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ" Ποίηση 1979

© Νότα Κυμοθόη

Οι Λοκροί λοιπόν κι εγώ ως Λοκρίς σε μονοπάτια
πόλεων και χώρες, για να υμνώ εσένα Ελλάδα μου
και το Φως των όσων με μύησαν στην ομορφιά σου!




Νότα Κυμοθόη
" Το τείχος του Βερολίνου" *
Ποίηση 1979


Του χρόνου η διαδρομή δάκρυα ποτισμένη κι αίμα...
Μάτια μυριάδες θρηνούν ακόμα σκοτωμένους
κι άλλα τόσα θαμπά μετράνε σακατεμένους
κι είναι κι αυτά που αγνοημένους ακόμα περιμένουν...
Βαρύς ο ίσκιος σου τη μοίρα μου ορίζει
τείχος του East και του West
ως πότε θα διχάζεις τους κόσμους μου;

Γκρεμίστηκαν στη λήθη οι στεναγμοί μου
καθώς ορθώνονται τα πέτρινά σου στήθη
σ' όλη τη γη μου σήμερα
γι' αναντιμάχονται θαρρώ
από τη μια μεριά η Ανατολή κι από την άλλη η Δύση
στον αδυσώπητο αγώνα τους
ποια θα επικρατήσει...
Του χρόνου η διαδρομή δάκρυα ποτισμένη κι αίμα...
*copyriht:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη
Βερολίνο 1979, από το βιβλίο μου: Νότα Κυμοθοη "Δίψα και Σιωπή" Ποιήματα, εκδόσεις Διογένης 1992

© Νότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές

ΑΤΡΑΠΟΣ, Νότα Κυμοθόη Ποίηση 1976

" Α τ ρ α π ό ς" *© Νότα Κυμοθόη
Νότα Κυμοθόη
Ποίηση 1976

Διέσχισα ανυπότακτη τους άγριους χειμώνες
κυνηγημένη από τους Λέλεγες
και τον τρόμο των Ωτίδων...
Πορεύτηκα ωστόσο άτρυτη στους αιώνες
τις οδύνες διασχίζουσα
γοργά όπως το κύμα
για να μαζεύω το αλμυρό σας δάκρυ
στου Ποσειδώνα τις αυλές
και να το κάνω μαργαριτάρι
να λάμπει στ' άγρια πέλαγα.

Στον ατέρμονο δρόμο ζωντανός ο πόθος
μιας διδαχής ανέπαφης στου χρόνου τη ράχη
κι όνειρο παντοτινό του καθενός: Ελευθερία
κι ο άνθρωπος, Άνθρωπος στην ατραπό γι' αγάπη.
*1976 Ελάτεια.
(Ποίησή μου δημοσιευμένη στο βιβλίο μου "Δίψα και Σιωπή" 1992, εκδόσεις Διογένης)
© Nota Kimothoi

© Nότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές

ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ, Ποίηση Νότα Κυμοθόη

"Γ υ ρ ε ύ ο ν τ α ς"© Νότα Κυμοθόη
Ποίηση*

Νότα Κυμοθόη



Πριν γνωρίσω την αλήθεια

με μύθους είχα πλάσει τον κόσμο

κι όταν μ' αγγίξανε

του πλήθους οι αναστεναγμοί

την καρδιά μου ακούμπησα στον Άνθρωπο.


Παράξενα γλιστρούσαν οι μορφές

Τραγούδια, μοιρολόγια, τρόπαια και θυσιαστήρια

ναοί κι αγάλματα, γραφές και εικόνες

θεοί και ημίθεοι

παραμύθια και μνήμες...

Κι εγώ ντύθηκα αναχωρητής

κρατώντας ένα κλαδί ελιάς στο χέρι

γυρεύοντας τα διωγμένα περιστέρια

για τον περιστερώνα της ειρήνης.



*Αθήνα 1973, Από το βιλίο μου "Δίψα και Σιωπή"

© Νότα Κυμοθόη

Αυτό το εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές