Σάββατο, 30 Αυγούστου 2008

Νότα Κυμοθόη "Το αιώνιο Ένα" Ποίηση



Νότα Κυμοθόη"Το αιώνιο Ένα"Ποίηση

Στην άκρη του κόσμου ακουμπισμένη
τα βάθη του εκοίταζα με δέος
και ήταν έρεβος το άνοιγμα
στο σώμα της μητέρας...
Στην ερημιά αυτήν εδώ
ύστερα απ' το δύσκολο ταξίδι
διάσπαρτη απλώνεται γαλήνη.
Μετά, τον γενοβόλο χώρο γιομίσανε πουλιά
μηνύματα να πάνε σ' άλλους τόπους.
Σε κάθε λακάκι η Εύα κι ο Αδάμ
και στο χώρων των δυο ενεργειών
τα σημεία ρέουν της απάντησης του Δημιουργού.
Φυσικός κι ομαλός συναντιέται ο δρόμος
καθώς ο νους, σώμα και ψυχή ενός Θεού
γονιμοποιεί τη ζωή με βαθιά σοφία
κι όταν εξουσία ζητήσει το "εγώ"
αρχίζει ο αδερφός μου τις πολεμικές κραυγές...
Είμαι η κόρη, μετά η μάνα κι ύστερα η γριά
κι εσύ με θέλεις πάντα νέα
στην ισορροπία της ένωσης.
Το αιώνιο ένα στην αγάπη της καρδιάς
μαζί ο σεβασμός και η αποδοχή της σάρκας
στην ομορφιά του θείου για αιωνιότητα.

Vancouver, Canada 1986
Από το βιβλίο μου: Νότα Κυμοθόη "Δίψα και Σιωπή" Ποιήματα, εκδ. Διογένης, 1992.

** Γράφτηκε με αφορμή το ταξίδι του σολομού.
"Κάθε χρόνο αρχίζει το ατέλειωτο ταξίδι του σολομού.
Ξεκινώντας από εδώ και καταλήγοντας στις θάλασσες, για να επιστρέψει πάλι
εδώ ν' αποθέσει τ' αυγά του και να πεθάνει. Αυτός ο κύκλος ζωής συνεχίζεται
αιώνες με τον ίδιο πάντα ρυθμό". 

© Nότα Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη" Ο ΚΑΗΜΟΣ ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ Ποίηση



                                                     

Νότα Κυμοθόη"Ο ΚΑΗΜΟΣ ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ" *


Ποίηση
 1986 Calgary Canada


Στον Gus Papas


Σιωπηλές οι ώρες του αδερφού
στης ξενιτιάς τη χώρα
για του ψωμιού τον κορεσμό.
Πέλαγα κύματα οι πίκρες
για τον καϋμό του γυρισμού
στην πρώτη του Πατρίδα.
Απόβραδο και σβήνει ο πόθος...
στο πλάτεμα του χρόνου
από την πλάνη της ημέρας.
Μια περίληψη είναι η ζωή
περιστεριού φτερούγα στο βροντάλι
της μάνας που πάντα τον προσμένει...
*copyright: Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη © Nota Kimothoi
1986,poem, Calgary Canada
Βιβλίο: Νότα Κυμοθοη"Δίψα και Σιωπή" Ποιήματα, εκδ. Διογένης 1992

© Nότα Κυμοθόη

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2008

Νότα Κυμοθόη ΙΝΔΙΑΝΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ Ποίηση








Οι Λοκροί, αρχαίος λαός που ίδρυσε αποικίες σε όλο τον  κόσμο.
Ως Λοκρίς (lokris) λοιπόν κι εγώ, τραγουδώ μέσα από την Ποίησή μου, την Ελλάδα
σε όλο τον κόσμο, σε όλη τη γη, γιατί όλος ο κόσμος έχει...κάτι τις, από τη χώρα μου!
Νότα Κυμοθόη, 1986, Καναδάς


"Ινδιάνικη γιορτή" *
Ποίηση
Νότα Κυμοθόη 1986

Τα κορίτσια των Κρι και των Σιού
με τις κεντημένες δερμάτινες μπότες
και τα κροσσωτά ελαφίσια γιλέκα
στο χιόνι χορεύουν χτυπώντας τα πόδια...
Το γέλιο δε βγαίνει μέσ' απ' τα χείλη
που σφιχτά το κρατάνε ακόμα...
Στην ινδιάνικη γιορτή των Αετών
μέσα στο γκέτο του τσιμέντου
ξανέμισαν και πάλι τα φτερά τους
σαν ανάμνηση του παλιού καλού καιρού...
γερασμένοι απ΄της σχόλης την τέφρα
οι Ινδιάνοι θυμούνται την παλιά τους δόξα...
Με σήματα καπνού χαιρετίσματα στέλνουν
στον γιο τον Κρι και την κόρη την Σιού
και στο μάγο της φυλής
οπού στα δάση κρυμμένος
προσπαθεί με ξόρκια να ευμενίσει
τα πνεύματα της τεχνολογίας
που μέσα σε σπίτια τους κλείσαν...
κι ο αρχηγός φορώντας τα ένδοξα φτερά του
τη μεγάλη πίπα της ειρήνης ρουφά...
Αδιάφοροι περνάνε οι λευκοί διαβάτες
διώχνοντας με δυσφορία τον καπνό
περιφρονώντας τον καϋμό εκάστου Ινδιάνου
να επιστρέψει πάλι ελεύθερος κι αγρίμι
μέσα στο δάσος και μακριά απ' της μηχανής
και του τσιμέντου τον πολιτισμό.
*copyright:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη
1986,poem, Canada "Δίψα και Σιωπή",βιβλίο, εκδ. Διογένης 1992

© Nότα Κυμοθόη


ΠΡΩΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ, Ποίηση Νότα Κυμοθόη


                                                                       1.

                                     2.


" Πρώτη Πατρίδα" *
Ποίηση
Νότα Κυμοθόη
Στους ξενιτεμένους

Απόβραδο αφήσαμε την αγκαλιά του ήλιου
κρατώντας στην καρδιά τ' όνειρο της χαράς
πηγαίναμε προς τη πόρτα του χιονιού
στο North γυρεύοντας τη μοίρα μας εμείς...
Υψώσαμε παληκαρίσια τα κορμιά στην ερημιά
μεταμορφώνοντας τα νιάτα μας σε κάστρα
τους πόθους μας επαίξαμε στου κέρδους το αμόνι
και λάβωσαν τον ουρανό που είχε η καρδιά μας...
Η στέρηση της πατρίδας δοκιμάστηκε στα χρόνια
και δεν ξεθώριασε το χρώμα της στης ξενητιάς τα πλούτη
ούτε τη νίκησε η λαβωματιά της δόλιας πλάνης
που την ψυχή παλεύει ολημερίς και θέλει να κερδίσει...
Ποιός είν' αυτός που αρνήθηκε τις ρίζες της φυλής του
και δεν εγύρεψε ποτέ τους τάφους των προγόνων;
Τι κι αν ο χρόνος στάθηκε εμπόδιο μεγάλο;
Ούτε αυτός ο θάνατος ν' αντισταθεί μπορεί
στην τέφρα του κορμιού και στ' άδειο κόκκαλο
πίσω να επιστρέψει...
Δύσκολα διαβαίνει κάθε ημέρα
για όσους γνωρίσανε απ΄ανάγκη δυο πατρίδες
κι ευτυχισμένοι όσοι μπορέσανε ξενητεμένοι
ακέρια να κρατήσουνε την πρώτη.
* copyright:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη
Canada 1984
Από το βιβλίο μου " Δίψα και Σιωπή"

© Nότα Κυμοθόη

Νότα Κυμοθόη :"TΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ" Ποίηση 1979



Οι Λοκροί λοιπόν κι εγώ ως Λοκρίς σε μονοπάτια
πόλεων και χώρες, για να υμνώ εσένα Ελλάδα μου
και το Φως των όσων με μύησαν στην ομορφιά σου!




Νότα Κυμοθόη
" Το τείχος του Βερολίνου" *
Ποίηση 1979


Του χρόνου η διαδρομή δάκρυα ποτισμένη κι αίμα...
Μάτια μυριάδες θρηνούν ακόμα σκοτωμένους
κι άλλα τόσα θαμπά μετράνε σακατεμένους
κι είναι κι αυτά που αγνοημένους ακόμα περιμένουν...
Βαρύς ο ίσκιος σου τη μοίρα μου ορίζει
τείχος του East και του West
ως πότε θα διχάζεις τους κόσμους μου;

Γκρεμίστηκαν στη λήθη οι στεναγμοί μου
καθώς ορθώνονται τα πέτρινά σου στήθη
σ' όλη τη γη μου σήμερα
γι' αναντιμάχονται θαρρώ
από τη μια μεριά η Ανατολή κι από την άλλη η Δύση
στον αδυσώπητο αγώνα τους
ποια θα επικρατήσει...
Του χρόνου η διαδρομή δάκρυα ποτισμένη κι αίμα...
*copyriht:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη
Βερολίνο 1979, από το βιβλίο μου: Νότα Κυμοθοη "Δίψα και Σιωπή" Ποιήματα, εκδόσεις Διογένης 1992

© Νότα Κυμοθόη


ΑΤΡΑΠΟΣ, Νότα Κυμοθόη Ποίηση 1976





" Α τ ρ α π ό ς" *
Νότα Κυμοθόη
Ποίηση 1976

Διέσχισα ανυπότακτη τους άγριους χειμώνες
κυνηγημένη από τους Λέλεγες
και τον τρόμο των Ωτίδων...
Πορεύτηκα ωστόσο άτρυτη στους αιώνες
τις οδύνες διασχίζουσα
γοργά όπως το κύμα
για να μαζεύω το αλμυρό σας δάκρυ
στου Ποσειδώνα τις αυλές
και να το κάνω μαργαριτάρι
να λάμπει στ' άγρια πέλαγα.

Στον ατέρμονο δρόμο ζωντανός ο πόθος
μιας διδαχής ανέπαφης στου χρόνου τη ράχη
κι όνειρο παντοτινό του καθενός: Ελευθερία
κι ο άνθρωπος, Άνθρωπος στην ατραπό γι' αγάπη.
*1976 Ελάτεια, από το βιβλίο μου "Δίψα και Σιωπή"
© Nota Kimothoi

© Nότα Κυμοθόη


ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ, Ποίηση Νότα Κυμοθόη


"Γ υ ρ ε ύ ο ν τ α ς"
Ποίηση*

Νότα Κυμοθόη



Πριν γνωρίσω την αλήθεια

με μύθους είχα πλάσει τον κόσμο

κι όταν μ' αγγίξανε

του πλήθους οι αναστεναγμοί

την καρδιά μου ακούμπησα στον Άνθρωπο.


Παράξενα γλιστρούσαν οι μορφές

Τραγούδια, μοιρολόγια, τρόπαια και θυσιαστήρια

ναοί κι αγάλματα, γραφές και εικόνες

θεοί και ημίθεοι

παραμύθια και μνήμες...

Κι εγώ ντύθηκα αναχωρητής

κρατώντας ένα κλαδί ελιάς στο χέρι

γυρεύοντας τα διωγμένα περιστέρια

για τον περιστερώνα της ειρήνης.



*Αθήνα 1973, Από το βιλίο μου "Δίψα και Σιωπή"

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ: ΕΛΑΤΕΙΑ ΛΟΚΡΙΔΟΣ της Νότας Κυμοθόη*





"Ε Λ Α Τ Ε Ι Α
Λ Ο Κ Ρ Ι Δ Ο Σ" *
 Νότα Κυμοθόη© Nota Kimothoi
copyright:Nota Kimothoi

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ
Της Νότας Κυμοθόη
 Νότα Κυμοθόη© Nota Kimothoi

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ "ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ"
ΕΛΑΤΕΙΑ 14/8/04

Εισαγωγή

Η συνείδηση του ανθρώπου μοιάζει με πηγή, που όσο βαθύτερα τη σκάβεις, τόσο περισσότερο καθαρίζει. Αν όμως ρίξεις χώματα και τη σκεπάσεις σε λίγο καιρό θα χαθεί.
Στην Ελάτεια έκανα τα πρώτα μου βήματα κι έμαθα τα πρώτα μου γράμματα. Είχα την τύχη να έχω σπουδαίους δασκάλους και τους ευχαριστώ όλους για το ήθος και την προσπάθειά τους, γιατί μου άνοιξαν το μυαλό. Η Ελάτεια ήταν, είναι και θα είναι μέσα στην καρδιά μου.
Έχω μνήμες πολλές απ' αυτόν τον άγιο τόπο κι όπου κι αν πάω με ακολουθούν. Όταν κάποτε πρωτοπήγα στον αρχαιολογικό χώρο ή "λιβάδι", όπως αποκαλούσαν την περιοχή οι ντόπιοι, από εκεί ψηλά 5-6 χρονών αγνάντεψα ολόγυρα τον κόσμο κι από τη γιαγιά μου την Ελένη πρωτάκουσα την ιστορία της Αρχαίας Ελάτειας.
Είχα την τύχη να κατοικώ στην Ελάτεια και σε ένα σπίτι που ήταν στην οδό Μνησιβούλου, που επί της 7ετούς Χούντας, κάποιος παράγοντας του Δήμου, άγνωστο πως, μετονόμασε σε οδό Ι. Μεταξά. Αυτό με θύμωσε πολύ τότε, γιατί ο Μνησίβουλος ήταν ένας από τους ήρωες των παιδικών μου χρόνων.
Περπάτησα πολλές φορές"στο λιβάδι" κι έφτασα ως το ναό της Κραναίας Αθηνάς.
Η ιστορία της Αρχαίας Ελάτειας ήταν μια μεγάλη πηγή για μένα, που όμως έγινε π-λ-ηγή με τα χρόνια. Αυτό το "λ" έγινε λέξεις διαμαρτυρίας, γιατί οι συλημένοι τάφοι, τα κοπάδια των βοσκών και τα μαντριά τους ανάμεσα από τα σκόρπια αρχαία, μαζί με την αδιαφορία ή συνεργία των τοπικών αρχών, δεν με έβρισκαν σύμφωνη με όλη αυτή την καταστροφή.
Εκεί, πάνω από τη σημερινή Ελάτεια και μέσα στο χώμα, ήταν θαμμένες οι αποδείξεις και κάποιοι κρυφά τις έκλεβαν. Όλη η γη των Λοκρών είναι ποτισμένη με ιδρώτα και αίμα. Είναι σπαρμένη με κορμιά και κόκαλα ανθρώπων που έζησαν πριν χιλιάδες χρόνια. Εδώ, σε τούτο τον τόπο, πρωτοκατοίκησαν οι Έλληνες που έδωσαν το όνομα Ελλάς στη χώρα μας...(συνεχίζεται)
.....
* Η Νότα Κυμοθόη είναι Λογοτέχνης, Ζωγράφος και βραβευμένη Ποιήτρια. Το απόσπασμα είναι από Διάλεξη που πραγματοποιήθηκε στην κεντρική πλατεία της Ελάτειας στις 14-08-04. Η εργασία αυτή δημοσιεύτηκε ολοκληρωμένη σε αριθμημένα αντίτυπα που δόθηκαν δωρεάν και κυκλοφόρησε δημοσιευμένη ολόκληρη στη σελίδα 245-253 στην Ανθολογία Ποίησης-Διηγήματος Δ΄Τόμος "Σύγχρονοι Έλληνες Λογοτέχνες" έκδοση "Πολιτιστική Συνεργασία" Αθήνα 2007 με επιμέλεια της φιλολόγου κ. Καίτης Λειβαδά, εκδότριας του Λογοτεχνικού περιοδικού "Νέα Αριάδνη".



Νότα Κυμοθόη "ΑΞΙΕΣ" Ποίηση



Οι Λοκροί, αρχαίος λαός που κατοικούσαν
1.στην Οπουντία Λοκρίδα, (Οπούντιοι) απέναντι από Εύβοια,
2.στους πρόποδες του Καλλιδρόμου παρυφές Κνημίδος (Επικνημίδιοι),3. στον Κορινθιακό κόλπο(Οζόλαι) και
4. στο βουνό Ζεφύριον της Κάτω Σικελίας(Επιζεφύριοι).
Εγώ, λοιπόν, ως Λοκρίς οπού μεγάλωσα και περπάτησα
κι ανατράφηκα με νάματα ιστορίας και πολτισμού,
τραγουδώ μέσα από την ποίησή μου...

Νότα Κυμοθόη"Α Ξ Ι Ε Σ"*
Ποίηση
"Μια χειμωνιάτικη νύχτα
είναι αξέχαστη κι αληθινή
όταν είναι διαφορετική
απ΄όλες τις άλλες!
Η αγάπη για να παραμείνει
θέλει γερά θεμέλια κι αλήθεια
Όταν αυτά εξαντληθούν
χάνεται σαν το φύλλο
που το σεργιανάει ο αγέρας
και το δέρνει η βροχή
γκρεμίζοντάς το συνεχώς
στους οχετούς της σήψης".
*copyright:Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη
Το ποίημα περιλαμβάνεται στη Ποιητική μου Συλλογή
 το 1992 στο βιβλίο μου με τίτλο  "Δίψα και Σιωπή" Νότα Κυμοθόη, εκδ. Διογένης

Νότα Κυμοθόη Παράπονο" Ποίηση


                                                     

Νότα Κυμοθόη "Π Α Ρ Α Π Ο Ν Ο"*
Ποίηση

"Εμπρός απ' τον ήλιο σκοτάδι
και μέσα στο σκοτάδι χάος
Που να στηρίξω τα πόδια μου
για ν' αδράξω τη ζωή;
Δε γυρεύω πολυελαίους στη νύχτα
τους ουρανούς ελεύθερους ζητώ
ν' αφουγκράζομαι τον κόσμο".

*copyright:Nota Kimothoi

Ποίηση του 1973, από Ελάτεια Λοκρίδος,
δημοσιευμένη στο βιβλίο μου: Νότα Κυμοθόη "Δίψα και Σιωπή" Ποιήματα εκδ. Διογένης 1992

Νότα Κυμοθόη "ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ Η ΠΟΡΕΙΑ"Ποίηση


                                                               
                                               φωτογραφία της Νότας Κυμοθόη (ανήκει)
Νότα Κυμοθόη
"ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ Η ΠΟΡΕΙΑ"*
Ποίηση
Αφιέρωμα στους γονείς μου

"Του καθενός η πορεία
μια κάθετη ηλιαχτίδα
ένας δρόμος ανοιχτός
προς το Σύμπαν
Για να υποχωρεί
ο χρόνος, η λύπη, ο θάνατος
κι ο άνθρωπος ν΄ανεβαίνει
στο βουνό του όνειρο
ψηλότερος πνευματικά
μέσα στο φως που σκορπίζεται
απ' τους ειρηνοποιούς φανούς
του Ήλιου μας
για να εξακτινώνουν
μόνο αγάπη
τα δέκα δάκτυλα"

*1992, copyright Nota Kimothoi or Νότα Κυμοθόη,
from my book or από το βιβλίο μου : "Δίψα και Σιωπή" εκδ. Διογένης 1992
Αφιερωμένο στους γονείς μου...