ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ
"ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ"Ο Μάιος πέρασε και ιστορικά γεγονότα εορτάστηκαν με λαμπρότητα κι άλλοι τα κατανόησαν κι άλλοι όχι. Όμως η ελληνική ψυχή μας δεν λησμονεί και η ιστορία του Ελληνισμού δεν λησμονιέται, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να την παραποιήσουν. Όταν έχεις έναν "γείτονα" που ενώ γνωρίζει την αλήθεια, προσπαθεί να την κουκουλώσει και δεν αναγνωρίζει τα λάθη του, αλλά μήτε τα λάθη που έγιναν ιστορικά στο παρελθόν, σε προβληματίζει η συμπεριφορά του και φυσικά δεν αγνοείς τίποτα, από όσα άσχημα έκανε και κάνει. Είναι επικίνδυνος και η συμπεριφορά του παραβατική, όταν συνεχώς δημιουργεί προβλήματα κι ενοχλήσεις με σκοπό να προκαλεί διαφθορές και καταστροφές. Μιλάω φυσικά για ιστορικά γεγονότα, τα οποία επί ημερών μας, καλό θα είναι να ξεκαθαριστούν και φυσικά για καλές γειτονικές σχέσεις μεταξύ των λαών να αναγνωριστούν. Πέρασε η ημερομηνία της ιστορικής γενοκτονίας και σφαγής των Ελλήνων της Αρμενίας (1915) και των Ελλήνων του Πόντου (1914-1923) και έπεται συνέχεια στη Μικρά Ασία και συνέχεια στην Κύπρο. Θα μου πείτε τι μας νοιάζει τώρα; Ο Ιούνιος προσπαθεί να μας οδηγεί σε παραλίες για δροσερά μπάνια.
Στην παραλία λοιπόν ατενίζοντας το πέλαγος, σκέφτομαι όλα αυτά μαζί και τους αμέτρητους παράνομους μετανάστες που με τρόπο κερδοσκοπικό μεταφέρουν με "σχέδιο" στα ελληνικά νησιά μας και στη συνέχεια σε όλη την πατρίδα μας. Αναρωτιέμαι και σερφάροντας στο ιντερνέτ, έπεσα επάνω στην κάτωθι ανάρτηση του Ισραηλινού αρθρογράφου Σάι Γκαλ στην πλατφόρμα Χ. Εντυπωσιάστηκα από όσα γράφει και πραγματικά αντιγράφοντας την, την μεταφέρω εδώ για να την διαβάσετε. Έτσι απλά, γιατί κουραστήκαμε από κάποιους "ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ" εντός κι εκτός που στρέφονται με μίσος ενάντια στην Ελλάδα.
Γράφει λοιπόν ο Σάι Γκαλ: [«19 Μαΐου δεν είναι μόνο μια ελληνική μέρα πένθους. Είναι η μέρα που ο χάρτης της Άγκυρας μπαίνει στη δίκη. Ο Πόντος δεν ήταν μια υποσημείωση. Η Σμύρνη δεν σβήστηκε από την Ιζμίρ. Η Τραπεζούντα αναπνέει ακόμη κάτω από την Τραμπζόν. Η Αμισός κάτω από τη Σαμσόν. Η Κερασούντα κάτω από την Γκιρέσουν. Τα Κοτύωρα κάτω από την Ορντού. Η Αμάσεια κάτω από την Αμάσεια. Η Κωνσταντινούπολη κάτω από την Ισταμπούλ. Αυτά τα ονόματα δεν είναι νοσταλγία. Είναι αποδείξεις. Αυτό είναι το θυσιαστήριο της 19ης Μαΐου.
Η Τουρκία τη γιορτάζει ως την αρχή του εθνικού αγώνα του Ατατούρκ. Ο Πόντος τη θυμάται ως το πιστοποιητικό θανάτου του. Αλλά το βαθύτερο έγκλημα δεν είναι η ημερομηνία. Είναι ο μύθος. Για να δημιουργήσει ένα τεχνητό έθνος που διεκδικεί τουρανική καθαρότητα, η Άγκυρα έπρεπε να σβήσει την Ανατολία που αποδείκνυε το αντίθετο. Το κράτος δεν σκότωσε μόνο «ξένους». Κατάπιε τους λαούς που αποτελούσαν την κοινωνία του.
Ελληνική Ανατολία. Αρμενική Ανατολία. Ασσυριακή Ανατολία. Κουρδική Ανατολία. Λαζική, Γεωργιανή, Τσερκέζικη, Εβραϊκή και Αραβική Ανατολία.
Οι μάρτυρες έπρεπε να εξαφανιστούν γιατί αποκάλυπταν την απάτη.
Ένα τοπωνύμιο είναι ένα αρχείο. Ένα επώνυμο είναι μια ομολογία. Μια οικογενειακή σιωπή πιο ισχυρή από ένα κρατικό αρχείο. Η Άγκυρα δεν μετονόμασε μόνο πόλεις. Ακολούθως μετονόμασε ανθρώπους. Οι γιαγιάδες έγιναν φήμες. Οι παππούδες έγιναν παραλείψεις. Οι εκκλησίες έγιναν τρόπαια. Οι γλώσσες έγιναν ψίθυροι στην κουζίνα. Τα χωριά έγιναν συντεταγμένες κάτω από τουρκικές πινακίδες. Ο παντουρανισμός είναι το ψέμα: πάρε τη γλώσσα τους, πρόσθεσε βέλη, εμβολίασε προγόνους, σβήσε τους βαπτισμένους, τους απορροφημένους, τους δολοφονημένους, τους μετονομασμένους και τους ανώνυμους, και μετά πες το αποτέλεσμα πεπρωμένο.
Γι’ αυτό ο Πόντος μετράει. Δεν ήταν μόνο θύμα. Ήταν απόδειξη. Και η απόδειξη έπρεπε να καταστραφεί.
Η Ελληνική Γενοκτονία δεν ήταν μόνο ο φόνος των Ποντίων Ελλήνων. Ήταν η καταστροφή ενός πολιτισμού: Πόντος, Ιωνία, Καππαδοκία, ανατολική Θράκη, Σμύρνη.
Η μέθοδος ήταν απλή: σκότωσε τον κόσμο, άδειασε τα χωριά, κατάσχεσε τις εκκλησίες, σίγασε τα σχολεία, πάρε τα σπίτια, μετονόμασε τον χάρτη και μετά κατηγόρησε τους νεκρούς για πρόκληση. Γι’ αυτό η Άγκυρα εξακολουθεί να πανικοβάλλεται όταν επιστρέφουν τα παλιά ονόματα. Ένα όνομα ξανανοίγει τον φάκελο. Ένα όνομα σπάει το άλλοθι. Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο σκοτεινό. Η σύγχρονη Τουρκία δεν γεννήθηκε από έναν απολυμαντικό μύθο της Κεντρικής Ασίας. Η Ανατολία ήταν ελληνική, αρμενική, ασσυριακή, κουρδική, λαζική, γεωργιανή, τσερκέζικη, εβραϊκή και αραβική πριν η Άγκυρα τη συμπιέσει σε μια κρατική ορθοδοξία. Πολλοί πολίτες της σημερινής Τουρκίας κουβαλούν την καταγωγή, τα επώνυμα, τις οικογενειακές σιωπές και τις βαπτισμένες αναμνήσεις των ίδιων των λαών που το κράτος προσπάθησε να σβήσει.
Γι’ αυτό ό,τι έκανε ήταν και ιστορικός κανιβαλισμός.
Ένα κράτος έφαγε το δικό του παρελθόν και μετά ονόμασε την πέψη οικοδόμηση του έθνους. Αρμένιοι, Ασσύριοι, Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Η Σμύρνη στις φλόγες. Τα αδειασμένα χωριά. Οι μετονομασμένες πόλεις. Οι εκκλησίες που έγιναν τρόπαια. Τα αρχεία κλειδωμένα, χλευασμένα και αρνούμενα. Αυτό δεν είναι μια τραγωδία που κληρονόμησε η Τουρκία. Είναι ο κατάλογος εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας της Άγκυρας.
Και ο κατάλογος δεν έκλεισε το 1923. Επέστρεψε στην Κύπρο το 1974, όταν η εισβολή έγινε κατοχή. Επέστρεψε εναντίον των Κούρδων ως πολιτική: κατεστραμμένα χωριά, αναγκαστική εκτόπιση, κατάσταση έκτακτης ανάγκης και απαγόρευση της κουρδικότητας.
Το μάθημα δεν είναι μίσος. Το μάθημα είναι η μη εξουσιοδοτημένη μνήμη.
Γιατί ο Χίτλερ κατάλαβε τη χρησιμότητα των ξεχασμένων εγκλημάτων. Η φράση που του αποδίδεται πριν από την εισβολή στην Πολωνία καίει ακόμη μέσα στην Ιστορία: «Ποιος, εξάλλου, μιλάει σήμερα για την εξόντωση των Αρμενίων;»
Εμείς μιλάμε. Για κάθε σβησμένο όνομα. Για κάθε λαό που η Άγκυρα προσπάθησε να θάψει κάτω από μια νέα πινακίδα. Δεν θυμόμαστε για τους νεκρούς. Θυμόμαστε για τους ζωντανούς και για εκείνους που θα επαναλάμβαναν τα εγκλήματά τους αν ο κόσμος τούς έδινε την εντύπωση ότι η αμνησία είναι ατιμωρησία και η μνήμη μπορεί να δολοφονηθεί κι αυτή»].
Δεν έχω διαβάσει καλύτερο άρθρο από κανέναν, όποιας εθνικότητας κι αν είναι. Γιατί λέει αλήθειες Ο Σάι Γκαλ, τον οποίον δεν γνωρίζω. Με εντυπωσίασε όμως ο τρόπος σκέψης του. ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ είναι δυνατές για τους ζωντανούς και η Γενοκτονία θα πρέπει να αναγνωριστεί. Όσο δεν αναγνωρίζεται θα τρίζουν συνεχώς τα οστά των νεκρών. ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΕΣ. Ναι, τόσο δυνατές, που εμείς, όλοι που ζούμε σε ελληνικό έδαφος θα πρέπει να έχουμε στη ΜΝΗΜΗ μας συνεχώς ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ και να τις μεταδίδουμε σε όλες τις γενιές.
Νότα Κυμοθόη Εικαστικός και Λογοτέχνις